Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wat is er met mijn persoonlijkheid aan de hand? Deel II

Big 5 uitslag Rabia Pearl

Na het doen van de test stuurde ik de resultaten door naar mijn maatje en waren we (hij meer dan ik, ik wist dit natuurlijk al heel lang maar dit was echt mijn geheim. Een geheim dat nu in een statistiek zichtbaar werd…) erg verbaasd. Rabia Pearl is 89% introvert??? Ik voelde me een beetje betrapt…

Ik moest wel lachen om zijn reactie, blijkbaar kom ik helemaal niet zo over bij mensen. 89% introvert is best veel maar wat betekend het nu eigenlijk? Na wat onderzoek gedaan te hebben werd mij het een en ander duidelijk.

Wat is Introversie en Extraversie?

Het verschil is hoe beide de wereld om zich heen ervaren en waar ze hun energie vandaan halen. Een introvert iemand ervaart de wereld meer vanuit zijn/haar eigen wereld (het hoofd) en een extravert iemand ervaart de wereld meer vanuit het direct betrokken zijn in de wereld. Een introvert moet in alle rust en zonder al teveel prikkels om zich heen opladen en een extravert iemand krijgt juist energie van anderen en erop uit te trekken.

Iedereen heeft natuurlijk een beetje van beide, het grote verschil is welke word er als dominant ingezet en welke niet. Tijdens de zoektocht naar mezelf heb ik me vaak vreemd en zelfs abnormaal gevonden. Ik vind gezelligheid tot op een zekere hoogte leuk maar daarna moet ik ook echt weer een poos alleen zijn om op te laden en alle indrukken te laten bezinken. Ook kwam vaak de vraag in me opborrelen: ‘Wat is gedrag van wat ik aan trauma’s heb overgehouden en wat is er gedrag van mijn persoonlijkheid?’

Ik heb, het feit dat ik vaak in mijn eigen wereldje ben en een grote fantasie heb, vaak verward met mijn DIS. Maar als ik het rekensommetje doe dan is het bijna logisch dat ik DIS heb ontwikkeld. Zo kon ik mezelf en mijn psyche vanuit een heel ander perspectief zien.

Een introvert kind ( met INFJ-t als persoonlijkheidstype), wat dus qua persoonlijkheid de neiging heeft om in een eigen wereldje te zitten, dat heel creatief is EN door omstandigheden met verwaarlozing te maken heeft gehad (dus vaak alleen is geweest) daarbij is het bijna onvermijdelijk dat het geen DIS ontwikkeld. Kinderen zijn vindingrijk en als het al in de persoonlijkheid van een kind ligt een eigen wereldje te creëren tja, is het bijna voor de hand liggend. Wie ben ik dan nog om het mezelf zo kwalijk te nemen? Dit heeft me enorm geholpen mezelf nog beter te begrijpen en accepteren.

Het persoonlijkheidstype INFJ navigeert ook heel erg op intuïtie, ik baseer, nu, AL mijn beslissingen op mijn gevoel. Dit heb ik in het verleden niet altijd gedaan en dat heb ik geweten ook. Ik heb mijn team in het verleden heel vaak genegeerd en bijna ALTIJD konden Parel en Soraya mij vooraf vertellen hoe het zou gaan verlopen en ik luisterde gewoon niet. Het is ook heel irritant om met Parel een film te kijken. Ik denk dat ik mijn intuïtie zo sterk ontwikkeld heb in de loop der jaren dat het uiteindelijk echt is geworden. Ik ben een innerlijk gesprek gaan voeren met mezelf en zo zijn Parel, Soraya en Theresa ontstaan. Ik denk dat DIS ontstaat als coping maar voortkomt uit een heel sterk ontwikkelde intuïtie. Mijn brein heeft van mijn intuïtie persoonlijkheden gemaakt.

Er waren nog een paar dingen die ik altijd een beetje vreemd vond aan mezelf en het deed me zo goed om al deze maffigheden opgesomd te zien staan in het introverte eigenschappenlijstje.

  • Je haalt graag energie uit ideeën, beelden, herinneringen en reacties uit je innerlijke. Dus het feit dat ik vanuit mijn persoonlijkheid al beelden en ervaringen gebruik om energie van te krijgen werkt, als hier een trauma (een beeld van een zeer nare ervaring) tussen door komt, behoorlijk tegen me en zal dus een extra grote impact hebben op mijn brein en psyche. Als je het trauma een plekje weet te geven dan zal er zeker weer een nieuwe bron van energie vrijkomen!
  • Je hebt een voorkeur om alleen of in een klein groepje te werken en dingen te ondernemen. Als ik lang in een groep zit ga ik haperen. Ik heb me vaak afgevraagd of ik wel echt een groepsspeler ben. Dit ben ik zeer zeker maar… ik moet ook de ruimte hebben om even afstand te nemen, te observeren en weer overzicht te krijgen over alles. Als ik dit niet doe dan is het chaos in m’n kop.
  • Je krijgt vaak te horen dat je goed kan luisteren. Mensen vertellen mij vaak, al bij de eerste ontmoeting, hun persoonlijke verhaal. Ook al sta ik in een groep met mensen met mijn rug naar ze toe. Ze pikken mij er steeds weer tussen uit. Ik heb me hier echt heel vaak over verbaasd. Ik zeg dit niet om op te scheppen, ik vind het een eer dat ze mij zo snel vertrouwen en zichzelf open kunnen stellen. Toch heb ik dit vaak echt heel eng gevonden en wist ik niet hoe ik hiermee om moest gaan.
  • Je wil eerst nadenken voor je praat. Een van de eerste dingen die ik mezelf én mijn team heb geleerd, toen ik aan mijn eigen opvoeding begon, is: ‘Pick your words wisely.’ Ik (Rabia) zal zelden, bij mensen die ik niet zo goed ken, er iets uitflappen. En als ik dit doe dan is dat omdat ik me bijzonder ongemakkelijk voel en mezelf druk opleg iets te zeggen. Er zijn vaak mensen geweest die mijn stilte verwarde voor onzekerheid…think again… Mensen die stil zijn kijken en voelen.
  • Je verkiest schrijven of een persoonlijk gesprek face to face boven een telefoontje of appen. Mijn toetsenbord is mijn zwaard en tijdens een gesprek voel ik 80% van de tijd. Ogen en oren kunnen misleiden maar mijn gevoel doet dat zelden. Door trauma’s is de kans groot dat je gevoel vertroebeld is geraakt. Door de nare referentie is deze verkeerd gaan navigeren (omdat de pijn en vaak nare beelden van het trauma in de weg staan) maar als je aan het trauma gewerkt hebt en deze een plekje hebt weten te geven dan is je gevoel een zeer krachtige tool.
  • Praten over koetjes-en-kalfjes vind je vermoeiend en super boring. Ik weet niet hoe dit gaat en wat ik moet zeggen en als ik het doe dan stotter ik, zeg ik iets wat nergens op slaat, ratel ik of vallen er stiltes. Best wel akward dus en ik heb hier erg van gebaald in het verleden. Parel is degene die het wel heel leuk vind om tegen vreemde te praten en grapjes te maken als ze daar de kans in ziet. Zij vind het leuk om op straat tegen oudjes (vooral Surinaamse omatjes zal ze 9 van de 10 keer aankijken en groeten) en kinderen te babbelen. Ook zal ze bij mensen met een dier (vaak honden) altijd even knielen om deze te aaien.
  • Je hebt een duidelijk idee van wat en hoe je iets zal doen voor je actie onderneemt. Ik plan alles, in mijn hoofd, als kind al vind ik het heel moeilijk om te schakelen als de plannen gewijzigd zijn. Het lukt me op het moment wel maar als ik weer alleen thuis ben dan moet ik slapen omdat het me heel veel energie heeft gekost. Structuur is alles voor ons.
  • Je wordt als nadenkend gezien, iemand die graag reflecteert. Ik ben een wandelende spiegel. Ook hier heb ik grote moeite mee gehad hoe ermee om te gaan. Vaak zie ik patronen in iemands gedrag of situatie en weet ik niet goed wat ik ermee moet. Vooral als dit een destructief patroon is dan wil ik die persoon graag helpen ermee om te gaan maar dat is niet altijd aan mij. De persoon moet het ook zelf willen en er klaar voor zijn.
  • Je bent comfortabel als je alleen bent en je geniet van iets alleen te doen. In de huidige maatschappij is het belangrijk dat je jezelf promoot en super sociaal bent. Iemand zei me eens dat ik het dagelijkse leven van Rabia Pearl moest filmen en op instagram moet posten zodat ik meer volgers krijg. De tip was goed bedoeld maar niet aan mij besteed. Ik vind mezelf soms best saai want ik hou van slapen en ergens zitten en nadenken. Ik vind het heerlijk om alleen te werken. Als het lekker weer is dan ga ik lekker op Rotterdam centraal schrijven met m’n headphone op.
  • Je brengt soms TE veel tijd door met na te denken over iets alvorens je in actie schiet. Ik moet eerst een plan hebben, kijken en nadenken. Als ik dit heb kunnen doen kijk me gaan BAM! Dit vereist wel wat geduld van mijn omgeving. Kijken en observeren horen bij mij.
  • Ze komen verlegen/terughoudend over en dikwijls verwarren mensen dit met onzekerheid. Ik heb dit dikwijls te horen gekregen en het heeft me zelfs een keer mijn baan gekost. Jammer maar your loss denk ik dan maar.
  • Je moet jezelf oppeppen voor elke sociale afspraak, ook al vind je deze hartstikke leuk. Ik heb heel vaak voor ik iets sociaals ga doen vooraf een (….2…..3….4….5…) paniekaanval(len) ook in 2015 toen ik net begon met bloggen, voor elke post die ik deed was het streeeeeesss… Ook hier moest ik als schrijfster in groeien en leren loslaten.

Oké, het moraal van dit verhaal. Ooit was er het plan om introverte mensen die dus verlegen overkomen in het DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) boek te zetten. Ze vonden dat dit sterk overeen kwam met de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis.

Ik ben toevallig close geweest met iemand die OPS had/heeft en er is een wereld van verschil. Ik denk dat er heel goed gekeken moet worden van welk gedrag is van de persoon zelf? En welk gedrag is voortgekomen uit een trauma?

Verlegenheid heeft, denk ik, een andere bron dan onwijkgedrag. Waar is iemand verlegen om? Wat is het dat de persoon ontwijkt of voor wegloopt? Als je dit nader onder de loep neemt dan ga je 2 heel verschillende patronen zien. Van mijn eigen waarneming vertoont iemand met verlegen gedrag niet altijd destructief gedrag tijdens de verlegen episode. Terwijl bij een ontwijkende episode dit helaas wel vaak het geval is. En wat ze ontlopen is vaak te koppelen aan een trauma. De persoon heeft een prachtige persoonlijkheid met vele talenten. Maar door behoorlijke tikken die er gegeven zijn, gedurende het leven, is er angst, schaamte en het willen ontwijken van de pijn die het leven vaak met zich meebrengt in de plaats gekomen.

Laten we de mooie kanten van iemands persoonlijkheid niet over het hoofd zien of onder het kleed vegen onder het kopje ‘disfunctioneel gedrag’ wat aangepakt of zelf veranderd moet worden. Psychische uitdagingen zijn nu eenmaal een feit en veel mensen hebben ermee te kampen. Laten we de sterke punten uit iemands persoonlijkheid gebruiken om de trauma’s te helen. Het is voor mensen met een psychische uitdaging echt heel lastig om weer te integreren in het dagelijkse leven en vooral op de werkvloer!

Laten we ze de tijd geven, verdiep je in de uitdagingen waar ze mee te kampen hebben en toon compassie. Ze hebben al genoeg tikken gehad. En weet je wat het toffe is van mensen die psychische sjizza hebben? Ze weten als geen ander hoe ze moeten overleven, in welke situatie dan ook. Je zal niet altijd snappen hoe maar ondanks alle shit die ze hebben meegemaakt zijn ze er nog steeds…

Hier nog wat leuke weetjes over introverts:

https://www.youtube.com/watch?v=K5y0uPx4Urc