Delen is Helen….Jack

Hoi Rabia,
Ik realiseer me dat je dit waarschijnlijk niet op prijs gaat stellen maar ik moet dit kwijt. Ik loop hier al een tijdje mee en heb nu besloten om het met je te delen.


Ik wil niks van je en hoef geen antwoord terug maar allereerst wil ik zeggen dat het me spijt. De persoon die ik was en de pijn die ik je heb aangedaan. Ik was een monster en ik heb vreselijke dingen gedaan. Ik heb gelogen en gemanipuleerd zonder er bij na te denken. Ik besef me nu hoe ziek ik werkelijk was en wat ik gedaan heb. De dingen die ik je heb laten doen zijn zo erg. In die tijd dacht ik er niet zo over na. Ik was verdwaald en probeerde te overleven op de manier die ik kende. 


Ik wil duizend maal sorry zeggen lieve Rabia. Het is te laat, ik weet het, maar ik moet dit kwijt. Ik word letterlijk misselijk als ik denk aan hoe ik was, wat ik deed en zei en hoe ik me gedragen heb. Alles heeft zn tol geeist en ik moet ermee leven. Ik ben er heel lang ziek van geweest. Gelukkig genees ik nu en kan ik sommige dingen recht zetten. Met jou zal dat niet gaan maar misschien kan mijn excuses een klein beetje helpen. Als ik daar een prijs voor moet betalen, so be it. Ik verdien dat.


Ik lees je blog af en toe en dan voel ik me zo schuldig, aan de andere kant maakt het me blij om te zien dat je zo mooi kan schrijven en hoe open je bent in hoe je met dingen omgaat. Ik voel dan trots. Het doet veel met me. 
Ik hoop dat alles goed met je gaat en dat je mooie mensen om je heen hebt. Je bent er zelf 1 en je verdient het beste. Jammer dat ik dat in die tijd niet zo zag. Maar ik ben geen monster meer. Ik kan nu zeggen dat ik oke ben en goeie dingen doe. Mijn wens is dat als je aan me denkt, dat je dat beeld kan veranderen en het plaatje kan laten rusten. 


Sorry voor mijn lange mail. Ik zou nog veel meer willen zeggen maar waarschijnlijk lees je het niet eens. Voor mij is dat oké en doet dit schrijven me al goed. 


Lieve groet,

Jack

Hoi Jack,

ik heb je mail gelezen. Om eerlijk te zijn was ik verbaasd na het lezen ervan. We hebben elkaar 6 oktober 2013 voor het laatst gesproken, dit omdat we elkaar indirect tegen kwamen. Ook in dat gesprek heb je je excuus aangeboden en ik heb al mijn vragen kunnen stellen die ik wilde stellen. Ik waardeerde het feit dat ik jou, mijn monster, recht in de ogen kon aankijken en je kon vertellen hoe ik over je dacht en hoe ik me voelde tijdens en na alles. Dit heeft me geholpen om te helen en alles een plekje te geven. Toch heb ik altijd getwijfeld of je de waarheid sprak. Ik hoop dat je begrijpt dat ik jou gewoonweg niet KAN vertrouwen.

Ik was ook verrast dat je mijn blogs leest, dat verklaart wellicht het bovenstaande mailtje. Ik kan me voorstellen dat je je schuldig voelt als je mijn werk leest. Echter, is dat niet mijn bedoeling. Daders vinden het klote als hun slachtoffers gaan praten over hun ervaringen, helemaal als ze er een hele website aan wijden!

En dat is dus mijn missie, Delen is Helen Jack, mijn wens is dat mensen elkaar weer gaan aankijken, verantwoordelijkheid nemen voor hun acties en over moeilijke dingen durven te praten. Ik ben blij dat ik je heb kunnen aanmoedigen verantwoordelijkheid te nemen over jouw acties in het verleden.

3 november 2019 zag ik een documentaire over een dame (Miranda) die in gesprek ging met haar misbruiker. Ik heb er een FB post van gemaakt. Ik bewonderde haar moed en moest ook even aan ons denken. Wij hebben ook een dergelijk gesprek mogen hebben. Slachtoffers zullen de dader, volgens mij, nooit echt kunnen begrijpen en anders om ook niet. Maar toch lopen ze helaas hand in had. Ik weet niet of ik je kan vergeven. Ik weet ook niet of dat aan mij is. Het enige wat ik heb kunnen doen is mezelf vergeven dat ik mijn verdriet zo ver heb laten komen dat ik zelfs genoegen nam met iemand als jij. Met iemand die dingen deed zoals jij.

Het enige wat je, denk ik, kan doen is weten dat je excuus echt oprecht is en ook jezelf vergeven. En vertrouw mij erop dat ik hier ook van zal helen. Je hoeft mij niet om de zoveel jaar een mailtje te sturen met je excuus. Weet je nog wat we ooit hebben afgesproken. Jij laat mij met rust en ik doe geen aangifte. Ik waardeer het als je je hier aan kan houden.

Jack, weet je waar ik het meest boos over was? Waar ik heel erg bang voor was? Ik was bang dat ik door jou en mijn misbruikers nooit meer van iemand zou kunnen houden. Ik heb tranen in mijn ogen nu ik dit schrijf. Weet je waarom? Omdat ik het toch ben blijven proberen. Ondanks het feit dat ik wist dat ik een fuuuuuuucking grote uitdaging had en het bijna onmogelijk was met al mijn herbelevingen. Wie wil een relatie met een ex prostituee? Wie heeft het geduld om van mij te houden? Kan ik ooit weer seks hebben zonder me een hoer te voelen? Kan ik ooit een reguliere baan krijgen? Zou ik ooit weer een man kunnen vertrouwen? (en helemaal een mannelijke leidinggevende) Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe ik het team in mijn hoofd zou kunnen helen. Maar ik heb het gewoon GEDAAN, punt.

We (team Rabia Pearl) did it Jack, als ik in de spiegel kijk zie ik weer een trotse zwaan die het waard is om van te houden. Ik hoop oprecht dat het jou ook lukt om het monster in jouw spiegel weg te laten gaan.