Omarm je woede, Hoofdstuk 3

De taal van ware liefde

Het volgende hoofdstuk gaat voornamelijk over ‘Hoe te onderhandelen tijdens een ruzie of woede moment’. Dit was voor mij het lastigste hoofdstuk om te lezen. Niet omdat ik niet kan onderhandelen. Dit heb ik tot in den treuren geoefend bij therapie en volgens mij wel aardig onder de knie. Vroeger was ik hier namelijk geen ster in. Ik vond het lastig om aan de andere partij duidelijk te maken wat IK (we) nodig hadden. Als je deze vaardigheid niet goed onder de knie hebt dan ben je heel erg vatbaar voor manipulatie. Dit heb ik, helaas, op een kei harde manier moeten leren.

Ik schreef net dus dat het voor mij een lastig hoofdstuk was om te lezen maar dat was het niet alleen voor mij. Tijdens het lezen, als dit nog lukte, was Soraya aan het stuiteren (zacht uitgedrukt) ze kreeg braak neigingen en ik voelde me erg misselijk en ligt in mijn hoofd worden waardoor ik de letters op de bladzijdes niet goed meer kon lezen. Nu we aan het bloggen zijn voel ik weer dat de cortisol stijgt en ik grote moeite heb om niet te switchen. Thich Nhat Hanh moedigt zijn lezers aan om zich heel erg kwetsbaar op te stellen. Ergens begrijp ik wel waar hij heen wil met zijn methode maar ik voel van Soraya zulke grote weerstand dat ik dat niet kan negeren.

Zoiets als:

‘Liefste, in het verleden hebben we elkaar veel leed berokkend. Beide waren we het slachtoffer van onze woede. Ik wil graag dat we bondgenoten worden, zodat we elkaar kunnen behoeden, samen kunnen oefenen en onze woede kunnen transformeren.’

‘Liefste, ik heb je hulp en steun nodig.’

‘Communicatie tussen ons is het aller belangrijkste voor mij. Onze relatie is het kostbaarste wat er is, niets anders is belangrijker.’

Dus tijdens het lezen voelde ik dat er een teamgenootje me iets wilde vertellen en niet zo goed wist hoe ze het me duidelijk moest maken wat haar dwars zat. ‘Soraay, ik voel je weerstand. Vertel, wat zit je dwars en wat is het in dit hoofdstuk wat je zo raakt?’

‘Ha, dat je dat nog moet vragen de Graav. Helemaal top die kwetsbare shit. Maar wat ga je doen als het niet van twee kanten komt? Daar sta je dan met je ass kwetsbaar te zijn, je moet er maar op vertrouwen dat de ander je hierin tegemoet in wil komen. JIJ bent open, eerlijk en kan ‘sorry’ zeggen maar wat als de ander zijn eigen BS niet onder ogen wil komen? HUH?!’

Ik wist donders goed wat ze bedoelde en voelde tranen opkomen. We weten beide dat ik het vreselijk vind om ‘alleen’ te zijn. Ik ben altijd in grote gezinnen opgegroeid en hou van rumoer en levendigheid om me heen. En we weten beide dat ik daardoor soms een (2, 3, 4, 5…….100….) rode vlag(gen) negeer.

Ik kijk heel vaak podcasts op Youtube en tijdens mijn research stuitte ik op een podcast over: ‘codependency’ Ik had ooit wel eens van dat woord gehoord maar wist eigenlijk niet zo goed wat het betekende.

”Iemand met codependentie kan zich overmatig zorgen maken, zich verantwoordelijk voelen voor anderen en veel zorg op zich nemen. Sommige mensen met codependency ontlenen hun eigenwaarde aan het helpen van anderen. Het helpen en zorgen kan aanvoelen als een verslaving, die je vaak zelf niet eens door hebt.”

Ik heb een tijdje naar de definitie zitten staren en bedacht me dat ik inderdaad een zorgzaam/verantwoordelijk persoon ben, ja, ik help graag anderen maar ik weet ook dat ik dit niet doe omdat mijn eigenwaarde ervan af hangt. Het was toch iets anders voelde ik.

Op een gegeven moment was ik mijn pc aan het opruimen en vond wat correspondentie van een oude partner terug tussen de emails. Ik las de mails terug en heb met tranen in mijn ogen naar het beeld zitten staren. Opeens besefte ik me was het was. Ik zag de reden dat ik ik zoveel rode vlaggen negeer.

Als je gedurende je leven met heel veel geweld en vernedering te maken hebt gehad dan wordt het ‘normaal’. Als iemand dan ‘hoer’ tegen je zegt dan registreer je dat niet meer als: ‘He, WAT noem je mij?’ ‘Ik accepteer het niet dat je zo tegen me praat! Pak je spullen en vertrek, NU!’ Dit is de reactie van een vrouw die in een veilige omgeving is opgegroeid en geleerd heeft van haar ouders dat niemand haar zo mag behandelen. Maar als je al heel vaak zo genoemd bent dan hoor je de belediging of negatieve lading van het woord vaak niet eens.

Hij had me zo veel hints gegeven. ‘Nee, ik ben nooit tevreden. Ja, misschien heel soms maar dan heel even.’ ‘Nee, als kind speelde ik voornamelijk alleen.’ (Parel had aan het begin van de relatie gezegd: “Raapi, volgens mij was hij een kindje dat zijn speelgoed vroeger niet wilde delen.’) Ik had altijd het gevoel bij hem dat niets wat ik deed ‘goed’ genoeg was, nooit.

Ik realiseerde me dat ik dat ik met therapie al een heel eind was gekomen maar helaas niet altijd een partner kan kiezen die ‘de taal van de ware liefde’ spreekt. Ik weet niet zo heel goed hoe dat klinkt of hoe het hoort te klinken. Daarom maak ik vaak inschattingsfouten, die ik mezelf trouwens vergeef. Ik weiger me schuldig te gaan voelen om iets wat niet mijn schuld is. Ook is het niet mijn bedoeling om iemand voor de bus te gooien. Er zijn heel veel mensen die denk ik tegen dit dilemma aanlopen en vaak geen idee hebben waar de ruzies of vele break ups vandaan komen. Liefde is ook F#$%^& lastig als je een grote rugzak hebt, veel meegemaakt en nooit een liefdevol thuis hebt gehad. Wie is in staat onvoorwaardelijk van jou te houden als je eigen ouders dat al niet konden laten zien? Vergeef jezelf dat je deze lessen niet helemaal onder de knie hebt. Het is niet jou schuld. Blijf het proberen, blijf aan jezelf werken, blijf zelfreflectie toepassen (hoe pijnlijk dat soms ook is) Blijf alsjeblieft vechten en word niet eenzaam.

Als je stopt met vechten en proberen dan hebben je misbruikers/mishandelaars/verwaarlozers (etc.) gewonnen. Want door wat je hebt meegemaakt ben JIJ JUIST degene die zo hard een knuffel heeft verdiend. Je bent er en je leeft ondanks die grote rugzak. Ik gun je liefde en erkenning, zelfs met al je losse schroeven.

Liefs,

Rabia Pearl

‘de Graav, koop twee konijnen, jij blij, Parel blij, heb je wat te knuffelen en ga een psycholoog zoeken die me aan durft. En onthoud: ‘Never compromise yourself, ever! En ja, ik ben een alter die je deze opdracht geeft.’ -Soraya-

Ook wil ik nog even zeggen dat dit geen verwijt is naar mijn ouders, ja, ze hebben er een potje van gemaakt maar ik ben elke dag dankbaar dat ze het beide ieder op hun eigen manier goed proberen te maken. Mijn vader heeft net 2 weken wat’s app en stuurt me elke dag een berichtje om me een fijne dag te wensen. Ik hoop dat ik hem ooit face to face te kunnen zeggen: ‘Pa, je bent het een en ander vergeten tijdens de opvoeding…Let’s talk…’