Omarm je woede

‘Rabia, waarom ben je zo boos?’

‘Ik ben altijd boos, ik ben boos op mijn moeder omdat ze me Rabia heeft genoemd’

‘Echt? Waarom dan?’

‘Rabia betekend BOOS!’

‘Tja, dan heeft je moeder toch een passende naam gekozen vind je niet?’

‘Ja, dat wel…’

10 jaar geleden stelde een van mijn eerste psychologen me voor om dit boek te kopen en te lezen. 10 jaar heb ik mezelf afgevraagd waarom ik het niet durfde te kopen laat staan het te lezen!

‘Wat ga ik tegen komen als ik mijn woede zou omhelzen? Zijn mijn schouders sterk genoeg om het te dragen? Wat blijft er van mij over als ik mijn woede loslaat? Woede is het enige wat ik ken…’

Ik heb het boek 2 weken geleden cadeau gehad van mijn vriend. In de volgende blogserie wil ik het boek gaan lezen en er steeds kleine reviews over schrijven. Waarom? Van mijn alters heeft Parel de meeste therapie gehad. Maar ja, als je mijn blogs hebt gelezen weet je dat er nog 3 dames zijn. Dames die nog de laatste puntjes op de ‘i’ moeten zetten.

Ik heb het boek al voor de helft gelezen toen ik op dit idee kwam, trouwens. En ergens heb ik zelfs moeten lachen om wat ik las.

Dit heb ik de afgelopen tien jaar gedaan met Parel maar Soraya en Theresa zijn katjes die je niet zonder handschoenen aan moet pakken. Parel is heel introvert en durft haar woede niet altijd te uiten en als ik haar aanmoedig het te uiten kan ze helder vertellen wat er aan de hand is. Bij Soraya is dat een heel ander verhaal. Zij is een tikkende tijdbom. Ik heb eigenlijk nooit een psycholoog kunnen vinden die het samen met mij aandurfde dit te doen. Gewoon naast ons staan en de woede er laten zijn. Niet meer niet minder. Is dit een van mijn grootste wensen. Ik weet alleen niet hoe. Woede word vaak gezien als iets lelijks wat er niet mag zijn. Volgens mij schuilt er achter woede vrijheid. Toen we begonnen waren aan het boek voelde ik al meteen weerstand van Soraya opkomen. Wat wilde ze me vertellen. Waar kwam deze weerstand vandaan? Hoe kunnen we onze woede loslaten en rouwen om wat er is gebeurd met haar?

Thich Nhat Hanh geeft een mooie kijk op woede en hoe hiermee om te gaan. Woede is heel menselijk, hoe kun je het herkennen, onderscheppen en het helen? Dat kan zijn woede naar jezelf, woede naar je partner, woede naar je familie, vrienden, collega’s, regering, etc. Wat ik de laatste tijd geoefend heb is om woede niet meer te richten op een persoon. Ik heb een waslijst en als ik me individueel boos ga lopen maken dan ben ik qua energie gesloopt. Ik begin mijn woede steeds meer los te koppelen van de persoon en gewoon te voelen dat ik boos ben…punt. Het is de kunst om daarmee aan de slag te gaan. Het niet groter te maken dan dat het is. Ik ben nog aan het uitvogelen wat de rode draad is in mijn boos zijn, want ik denk dat er wel een patroon is, en triggers. Onrechtvaardigheid is er bijvoorbeeld 1 van. Het boek heeft 11 hoofdstukken en in elk blog wil ik een hoofdstuk toelichten. Laten we elkaar d.m.v. begrip en compassie (jaja, ga dat maar eens ergens vandaan toveren als je een tirade voelt opkomen! maar het kan, echt!) elkaar de ruimte geven boven dit menselijk lijden uit te stijgen. Er is al zoveel woede in de wereld.

Liefs,

Rabia Pearl

PS: Ik ben niet boos hoor, zit met een kopje thee te bloggen :p

Ik kan ook de Lees-verder-tag niet meer vinden omdat word press veranderd is qua lay-out.

Enne, later vertelde een Arabisch iemand me dat Rabia ook Lente betekend in het Arabisch.

Boek: ‘Omarm je woede’- Thich Nhat Hanh o.a. te koop bij bol.com

https://www.bol.com/nl/p/omarm-je-woede/1001004001816664/?suggestionType=suggestedsearch&bltgh=irapNIBQfjf-YujmFghK2w.1.2.ProductPage