Reactie op artikel in de Volkskrant ‘’Een Australische vrouw heeft 2.500 persoonlijkheden-klopt dit wel?”

Ik heb een aantal weken geleden deze documentaire gekeken en gister middag een reactie hierop gelezen in de Volkskrant. Kriebels om te bloggen want er vielen mij ook een aantal dingen op. Ik vond het heel naar dat ik een DIS genootje in twijfel trok omdat er een aantal zaken zeer onwaarschijnlijk leken. Het spijt me vreselijk wat haar is overkomen gedurende haar jeugd. Ik heb de docu gekeken in de hoop mijn twijfel te kunnen verwoorden en begrijpen.

Dat het brein zich in fragmenten kan splitsen daar ben ik heilig van overtuigd. Dit omdat mijn eigen brein dit ook heeft gedaan om te kunnen functioneren na het ervaren een trauma. Mijn eerste twijfel punt was het aantal. 2.500 is een heel rond getal en erg hoog.

Waarom dit getal? Ik betwijfel of een klein kind zo ver kan tellen en ik vraag me af wat de functie van zoveel alters is. In de docu verteld Jennifer Haynes dat sommige alters soms maar 10 minuten in totaal aanwezig zijn geweest in haar bewustzijn. Ook dit is als coping strategie niet erg logisch. Wat ik in de loop der jaren heb geleerd is dat elk alter een eigen functie heeft. Een alter is er niet zomaar. Een alter is een weerspiegeling van een trauma en wil niets liever dan gehoord en geheeld worden. Mijn alters zullen niet na 10 minuten verdwijnen. Ze zullen bij elke referentie aan het trauma opspelen en mij duidelijk willen maken dat ze pijn en verdriet hebben, en gehoord willen worden.

‘We are an army’-Jennifer Haynes.

Ik vermoed dat Jennifer tijdens het misbruik, om het even simpel te verwoorden in kindertaal, wenste dat ze een heleboel vriendjes en vriendinnetjes (wat ik ook opvallend vond is dat, volgens mij, al haar alters kinderen zijn.) had om haar te beschermen. Deze wens is heel erg begrijpelijk. En dat dit voor haar gevoel/wens 2.500 alters zijn geworden snap ik wel.

Ik ben pist op haar psycholoog dat hij het haar zo heeft laten verwoorden. Dat ze het hebben toegestaan dat ze er een heel onrealistisch van getal van heeft gemaakt. Want zo is het onvermijdelijk dat Jennifer heel veel kritiek  over zich heen gaat krijgen en dat mensen haar en/of haar verhaal in twijfel gaan trekken. Dit gun ik haar niet want de rechtszaak en het aantal alters die ze wel of niet heeft zijn twee aparte zaken, tenminste in het Nederlandse rechtssysteem. In Australië blijkbaar niet. Ik gun het haar dat ze gerechtigheid zal vinden tegen de klootzak die haar gedurende haar hele jeugd gemarteld en misbruikt heeft. Ik geloof oprecht niet dat ze liegt als ze beweerd met velen te zijn. Want dit was haar grootste wens en als je een wens of gedachte dag in dag uit blijft uitspreken of uitschreeuwen dan wordt dit wekelijkheid in je eigen realiteit. In mijn boek zal ik meer vertellen over mijn gedachten over ‘realiteitsbeleving.’

De Volkskrant legt gelukkig als kantnote uit wat het verschil is tussen DIS en Schizofrenie. Top maar hier toch nog even mijn bewoording.

Bij schizofrenie hoor, zie, voel, ruik (zintuiglijk) je dingen die er niet zijn vaak zijn dat stemmen of schimmen maar je kan ook dingen ruiken en voelen die er niet zijn; hallucinaties. Mijn moeder voelt vaak beestjes onder haar huid. Bij DIS WORDT je de stemmen of entiteiten die je brein als coping ontwikkeld heeft. DIS lijkt erg veel op schizofrenie omdat je ook hier je het gevoel met de werkelijkheid kwijt raakt.

Ook ben ik blij om te lezen dat experts DIS als aandoening niet langer meer in twijfel trekken. Geloof me ik ben de grootste criticus en heb mezelf jaren onder de loep genomen om erachter te komen of mijn eigen DIS wel echt is en of de schizofrenie van mijn moeder wel echt was. Ik heb 20 jaar gedacht dat ze me in de zeik nam en dat ik zelf knetter gestoord aan het worden was.

Ik denk dat het, vooral voor psychologen en mensen die diagnoses stellen, heel belangrijk is om te weten en zich in te leven in het proces waarmee DIS ontstaat. Als de DIS op latere leeftijd ontdekt word dan wordt dat vertaald als meerdere persoonlijkheden en de vraag kan dit wel of niet. Logisch, het beestje moet een naam hebben en om de aandoening te behandelen is er een diagnose nodig.

MAAR…DIS ontstaat, vaak, tijdens de kindertijd bij jonge kinderen. Hoe ervaren en verwoorden zij het? Les 1.1. Parel is 5 en denkt als een vijfjarige. Ik moest als 35 jarige vrouw leren hoe een kind van vijf het had ervaren. Ik moest Parel zoveel zelfvertrouwen geven en haar aanmoedigen om haar verhaal aan mij te vertellen. Dit is niet van de een op de andere dag gegaan. Een alter is in angst geboren en ze weerspiegelt dat in haar doen, laten en denken. Wat was haar situatie? Totale eenzaamheid en zeer ernstige verwaarlozing. Ik ben niet voor niets bij jeugdzorg terecht gekomen. De stemmen van mijn moeder vertelde haar dat ze de kinderen geen eten hoefde te geven en als we huilen ze ons uit het raam moest gooien. Gelukkig heeft mijn moeder hier kei hard tegen gevochten en hulp gezocht. Mijn brein heeft Parel als coping bedacht.  Dus ja, de persoonlijkheid IS ooit verzonnen. Dit zal ik niet ontkennen.

Maar, elk of veel kinderen hebben een fase tijdens hun jeugd dat ze een denkbeeldig vriendje of vriendinnetje hebben. In een liefdevolle situatie zijn de ouders er om het kind, zelf, in te laten zien dat als ze spelen met het denkbeeldige vriendje of vriendinnetje zij (de ouders) de denkbeeldige gast niet kunnen zien. Het kind zal dan bij zichzelf te raden gaan en ontdekken dat het niet echt is en op den duur hun maatje los zullen laten en alleen opgroeien als eigen identiteit. Echter, bij ons (Parel en Rabia) ging het iets anders want bij verwaarlozing is er geen ouder die ons daarop heeft geattendeerd. Geen van mijn opvoeders heeft de kennis en interesse getoond om mijn denkbeeldige maatje te kunnen onderscheppen. (Ik voel de neiging opkomen om een tirade te schrijven over jeugdzorg maar daar gaat het even niet om in dit verhaal. Als ik mijn dossier lees heeft iedereen de bewijzen gezien dat ik psychisch niet in orde was als kind.) Dus gedurende mijn hele jeugd en volwassen leven heeft Parel en de rest van mijn team ‘echt’ kunnen worden. Een kind doet zoiets niet bewust. Plus, ik hoorde stemmen en voelde me niet altijd even best maar mijn moeder ook! Dan is het niet heel gek dat ik ben gaan geloven dat het ‘normaal’ was, dit werkte als een bevestiging. Het deed me echt pijn om in de ogen van een van mijn psychologen te zien dat ze me niet geloofde. Hoe kan je een kind dat kwalijk nemen gezien de situatie.

Bron: Volkskrant

Het idee dat iemand met dissociatie een traumatische herinnering verstopt in een andere persoonlijkheid, zoals psychiater Blair-West over Haynes beweert, is volgens UMCU-traumapsychiater Jim van Os ‘een verzinsel uit Hollywood’. Huntjens beaamt dat: haar onderzoek laat consistent zien dat herinneringen worden gedeeld door verschillende identiteiten. ‘Het probleem van trauma’s is juist dat niemand ze vergeet. Wel komt het vaak voor dat mensen er niet aan durven terugdenken omdat ze bang zijn overspoeld te raken of gek te worden’

 

Hier ben ik het helemaal mee eens. Hollywood heeft een diverse films een heel raar beeld geschept over DIS (en bijna alle andere psychische uitdagingen. Mensen met schizofrenie en zelfs psychopaten hebben niet inherent de neiging om mensen af te slachten.) Een alter is geen ‘verstop plek’ voor je trauma’s. Al mijn alters weten donders goed wat er is gebeurd. Parel zal mij alleen nooit maar dan ook nooit vertellen wie. Ze kent mij en ze weet dat ik tijdens mijn militaire dienst een zeer uitstekende schutter was en dat ik de woede jegens mijn misbruikers nog niet verwerkt heb, er is in dat opzicht nog teveel woede en ze weet dat ik iets heel stoms ga doen als ze me zal vertellen wie. Hier ben ik lang boos over geweest en soms wilde ik dat ik het uit haar kon slaan…ik schrijf dit met verdriet omdat ik het nu juist heel dapper van haar vind dat ze als 5 jarige tegen mij ‘nee’ durft te verkopen. En ik weet dat ze de beslissing, voor ons, heeft gemaakt ermee te moeten leren leven en het liefdevol naar onszelf toe moet verwerken. Ik zeg niet dat iedereen dit moet doen, als de mogelijkheid er is zal ik altijd aanmoedigen er werk van te maken indien het helend kan zijn. Plus, Parel beseft ook dat zij een waardeloze getuige zal zijn. Ze vertelt me soms dat hoe gelukkiger ze word hoe vager het trauma aan het worden is. De angst, de pijn en het verdriet ebben als het ware weg hoe meer zelfvertrouwen ze krijgt en hoe gelukkiger ik haar maak. Ik kan nu, na 10 jaar elke dag 24/7, me bewust te zijn geweest van m’n alters eindelijk zeggen dat het beschadigde kindje in mij (Parel) gelukkig is. Ik heb getracht alle trauma’s te herschrijven en te vervangen voor leuke ervaringen in het leven. Ik kies er bewust voor om mijn alters bij me te houden. Ze zijn mijn maatjes , hebben mijn psyche gered toen ik het moeilijk had.  Hier meer over in mijn boek.

Ik denk niet dat Jennifer echt 2.500 persoonlijkheden heeft, ik denk dat dit meer een diepe wens van haar was om met velen te zijn. Ook heb ik mijn twijfels of het getuigen tegen haar vader met haar vele alters echt was (mijn alters kan ik niet op commando oproepen, na veel oefenen lukt het met Parel een beetje maar de rest absoluut niet. Ze zijn geen poedels die een kunstje doen zeggen ze me dan.) Ik denk dat Jennifer vaak namens haar alters spreekt. Zij vertellen haar wat ze voelen of vinden en zij laat het de mensen om haar heen weten wat er in haar speelt. Ik ben blij en trots op haar dat ze de moed heeft gehad tegen haar misbruiker te getuigen en dat hij voor 45 jaar de bak in verdwijnt. Jennifer heeft het samen met haar team gedaan, ongeacht het aantal. Maar de overwinning is voor Jennifer ik hoop dat ze dit zo zal ervaren. Zij heeft de stappen gezet naar de de rechter, zij heeft haar angst in de ogen gekeken.

 

Artikel uit de Volkskrant:

https://www.volkskrant.nl/wetenschap/een-australische-vrouw-heeft-2500-persoonlijkheden-klopt-dit-wel~b7a2a7c8/

 

Documentaire Jennifer Haynes, bron: youtube