Doel behaald

Vorige week kreeg ik dan eindelijk een telefoontje van mijn leidinggevende dat we de 300 interviews behaald hebben. Ik hing op en voelde mijn tranen branden. Dit project heeft me zoveel geleerd en ik ben zo veel bijzondere mensen tegen gekomen. Ik realiseerde me ook dat ik volgens mij nog nooit zo bewust mijn werk heb gedaan. Ik heb rond de 50 mensen geïnterviewd en ik kan me van, bijna, allemaal de gezichten en verhalen nog herinneren. Geen dissociatie, gewoon zitten vragen, luisteren en er zijn.

Toen we in december begonnen en ons voorstelde aan het team kwam ik erachter dat ik de enige was die het werk niet meer deed. Hier was mijn eerste uitdaging. Het begrip ‘Happy Hooker’ was vreemd voor mij en toch zat ik hier met andere die heel enthousiast vertelde over hun werk. Ik zou Rabia niet zijn als ik ze meteen geloofde. Ik heb me vaak afgevraagd of dit wel kon. Ik realiseerde me dat iedereen zo zijn of haar eigen referentie en verhaal heeft. Wie was ik om te oordelen?

Ik was ook blij dat de ‘hulpverlenerspet’ even af kon. Dit gaf mij wat ruimte om niet alles mee naar huis te nemen. Ik was er om data te verzamelen en een luisterend oor te zijn voor de sekswerkers. Na mate het onderzoek vorderde besefte ik steeds meer hoeveel behoefte hier aan was. Iemand die gewoon naar ze luisterde, ze niet veroordeelde en belangrijkste van alles ze niet zielig vond. Praten over verkrachting is geen kattenpis en stuk voor stuk hebben ze me dapper aangekeken als ze antwoord gaven op de vragen. En ja, ik heb 2x huilend in de metro gezeten na een interview.

Er is nog een hele lange weg te gaan voor dit stigma doorbroken is en er een goed beleid zal zijn voor alle sekswerkers in Nederland en wereldwijd. De motivaties waren zo verschillend en uiteenlopend. Noodzaak, gedwongen, meer geld kunnen verdienen dan bij een andere baan, verslaving, nieuwsgierigheid, ondersteunen van studie etc. Wat ik wel zag was dat het huidige beleid nergens over gaat. De regering wil het werk legaliseren maar sluit ondertussen heel veel plekken waar er wel veilig gewerkt kan worden en onder toezicht van een een exploitant of beveiliging. Zo dwing je SW om het illegale circuit in te gaan want waar moeten ze anders heen. Ook hoorde ik dat beleidsmakers bar weinig echt de straat op gaan om met de SW te praten en ze zelf te vragen wat ze nodig hebben. Ze betalen, als ze legaal werken, heel veel belasting maar er zijn weinig faciliteiten die ze ervoor terug krijgen.

Oke, nu over wat ik persoonlijk geleerd heb. Wat je je misschien afvraagt is hoe ik me voelde toen ik over de Wallen liep. Ik voelde me gewoon Rabia die als onderzoeksassistent aan het werk was. Ik weet nog dat ik in Utrecht op de tippelzone stond te roken aan de kant van de weg met een rugzakje vol met interviews. Er reden klanten langs en ze staarde me aan. Soraya en ik hebben ze met een grijns op m’n gezicht terug aangestaard.

Toch moet ik toegeven dat ik ‘iets’ voelde kriebelen. Miste ik deze wereld? Het antwoord durfde ik niet hardop uit te spreken. Ik was echt boos op mezelf. Toch maar even een gesprekje met de SW vertrouwenspersoon van Rotterdam aangaan. Ik legde haar mijn gevoelens uit en dat ik in tweestrijd was maar niet wist wat het precies was en hoe het vorm te geven. Ze zat, keek me aan en stelde vragen. Toen zei ze:

‘Rabia, het onderzoek zit er bijna op hé?’

‘Ja, klopt’

‘Je gaat het missen zeker’

‘Ja, heel erg. SW zeggen dingen gewoon zoals het is geen stomme politieke correctheid en ik heb zo de drang om al die mooie mensen op de foto te zetten. De mooie kant van hen en hun werk vast leggen.’

‘Je hoeft niet weer zelf SW te worden om bij deze doelgroep te zijn. Je kan ook met ze werken als maatschappelijk werker of zelf als fotograaf die seks en erotiek op een mooie manier vast legt’

Er is geen haar op m’n hoofd die zin had om weer achter het raam te gaan staan. Ik had even moeite met het vertalen van m’n gevoelens. Volgens mij zie ik een nieuw avontuur aankomen maar moet nog even gaan puzzelen hoe ik het vorm ga geven.

Voor nu ben ik gewoon super dankbaar dat ik aan dit project heb mogen mee doen. Ik heb bewondering voor iedereen in het team en nog meer bewondering voor alle respondenten. We hebben alles gegeven om te proberen het verschil te maken. Tien jaar geleden heb ik een belofte gedaan, ik zou terug komen, ik wist niet hoe en of ik het kon. Ik was onzeker en bang voor deze wereld, het had me pijn gedaan en een hele nare kant van het leven laten zien. Het heeft me tien jaar gekost om die pijn los te laten en ik had nooit gedacht dat ik ooit zou zeggen:

‘Zo, ik ga weer aan het werk op de Wallen maar… I’m not for sale MISTER!’