Stem zonder Gezicht

‘Stem zonder Gezicht’ ik hoefde Parel, het kleine meisje van vijf jaar in mij, niet uit te leggen waar deze stichting voor staat. Ik hoefde haar niet uit te leggen dat er in Nederland en wereldwijd heel veel kinderen zijn die in armoede leven, honger lijden, niet gehoord worden en vooral niet onbezorgd kunnen opgroeien. Iets wat elk kind verdiend, dit is hun recht maar helaas staat dit ver van de realiteit. In Nederland leven 1 op de 8 kinderen in armoede. (cijfers: CBS)

Tja, wat is armoede nou vraag je je misschien af. ‘Niet voldoende middelen hebben om jezelf en gezin te voorzien van primaire levensbehoeften’ De belastingdienst heeft de middelen om te kunnen zien welke gezinnen er onder het minimum inkomen vallen maar hoe ga je dit zien in het dagelijks leven bij de mensen om je heen? Op dit onderwerp rust veel schaamte en taboe. En vaak zijn de gevolgen niet rooskleurig en worden deze doorgegeven aan de volgende generatie. Om uit het net van armoede te breken is heel lastig. Vaak komt dit door een gebrek aan kennis, middelen maar vooral aandacht!

Het is van cruciaal belang dat wij hierover blijven praten. Armoede heeft negatieve gevolgen voor vele  facetten in het leven. Het treft niet alleen de portemonnee maar uiteindelijk ook de psyche van een mens. Gaat het de ouders, die een laag inkomen hebben, lukken om hun kinderen genoeg middelen te geven om hier uit te kunnen breken? Hoe gaan ze dit doen als ze zelf ook niet het goede voorbeeld hebben gehad? Waarom zijn kinderen hier zo vaak de dupe van? Hier kwam de missie van Stem zonder Gezicht in gesprek met Vanessa samen.

Ik ken een vrouw, ze is eigenlijk op deze wereld gekomen met een hele grote achterstand. Het begon met emotionele armoede, haar ouders waren er, door omstandigheden, beide niet meer om voor haar te zorgen. Haar ouders waren er niet om haar te leren hoe ze de beste versie van zichzelf zou kunnen worden. Het een leidde naar het ander. Want toen ze volwassen werd en de grote wijde wereld in ging, was haar basis nihil er waren nog teveel dingen die ze niet goed geleerd had. Er zijn een aantal jaren geweest dat ze het goed volhield om een baan te behouden maar daar kwam een einde aan toen alle zorgen uit haar jeugd toch naar boven kwamen. Ze heeft het echt geprobeerd maar werken lukte haar niet meer. Ze ging in therapie en kreeg bijstand. Ze heeft zich vaak heel schuldig gevoeld, ze was blij dat de bijstand er was want nu kon ze maximaal aan zichzelf werken om beter te worden. Ze heeft altijd tegen zichzelf gezegd: ‘bijstand of niet, ik ga zoveel mogelijk vrijwilligerswerk doen of losse projecten om ook mijn steentje te kunnen bijdragen aan de maatschappij!’ Dus dit deed ze ook.

Toch was ze wel eens verdrietig, ze ging nooit op vakantie, ze ging zelden  stappen of winkelen. Ze wilde heel graag op bezoek bij haar moeder en vrienden maar de treinkaartjes waren zo duur, ze hield alle treinkaarten acties nauwlettend in de gaten. Het werd zo erg dat ze nog maar zelden iets voor zichzelf kocht, ze wilde niet in de financiële problemen komen door teveel geld uit te geven wat ze niet had. Het was een paar keer voorgekomen dat ze een onverwachte rekening had en dat ze de rest van de maand rijstwafels met smeerkaas moest eten. Ze nam geen telefoon of netflix abonnement want dat was te duur. Ze werd een meester in budgetteren. Ze wilde alle vaardigheden die ze vroeger niet had geleerd alsnog leren om later een goed leven te kunnen hebben.

Ze ging maandbegrotingen maken. Wat kreeg ze binnen en hoeveel kon ze besteden. Ze ging winkelen in 2e hands winkels. Ze hield alle aanbiedingen in de supermarkt in de gaten. Ze ging op de kilo prijs letten in plaats van wat er op het labeltje stond. Wat houden de supermarkten ons toch voor de gek zag ze. Ze sprak af met vrienden dat ze zelf de reis betaalde en dan vonden zij het niet erg de lunch te betalen. Ze maakte goede afspraken over hoeveel ze per maand zou afbetalen aan haar studie. Als ze over haar eigen bijdrage was met het ziekenfonds dan maakte ze een betalingsregeling.

Ze wil als ze klaar is met therapie heel graag weer gaan werken. Ze droomt er elke dag van om weer haar eigen geld te kunnen verdienen als hulpverlener en als schrijfster, om op vakantie te gaan en een beroemde schrijfster te worden die mensen heeft kunnen inspireren. Haar verhaal is er maar 1 maar met haar zijn er nog vele die kei hard knokken om een beter leven te hebben. Om de ketting te doorbreken.

Daarom vond ze de stichting ‘Stem zonder gezicht’ zo mooi, laten we basisscholen zoals ‘de Kleine Wereld’ waar nog veel ongeziene armoede is blijven steunen, laten we kinderen alsnog de vaardigheden en aandacht geven zodat ze later een toekomst kunnen hebben. Laten we blijven praten over moeilijke dingen en taboes. Armoede zie je niet altijd aan de buitenkant. Volgens mij weet je wel over wie ik het heb…

Delen is Helen.

Liefs,

Rabia Pearl

www.stemzondergezicht.nl

Dit blog heb ik geschreven om een stem te geven aan kinderen, binnenkort heb ik een gesprek met Vanessa Umboh om dieper op de missie in te gaan van de stichting. Ik kijk ernaar uit!