hoe word je een bliksemafleider?

Zoals ik al eens schreef, ik ben heel erg bang voor onweer. Ik weet nog dat toen ik in het kindertehuis woonde, 5 jaar, ik een gastgezin kreeg. Ze woonde praktisch tegenover het tehuis en ik ging er met een leiding naar toe om kennis te maken. Ik weet nog dat ik op het weggetje naar hun huis toe liep en de omgeving bekeek. Ze woonde in een heel groot vrijstaand huis midden in een weiland. In een straal van, ik denk, 500 meter stonden er geen bomen of objecten. Ik weet nog dat ik naar binnen liep, me netjes voorstelde en vroeg: ‘Heeft u een bliksemafleider mevrouw? Ik kon er geen zien op het dak. Als u die niet heeft dan kan ik hier niet logeren want ik ben bang voor het onweer.’ Iedereen keek me vragend aan. Als antwoord kreeg ik te horen dat ze er wel een hadden maar deze stond achter de schoorsteen. ‘Oke, daar ben ik blij om!’

Ik zat vorig jaar op de bank en het onweerde, Parel was heel erg gespannen maar ik bleef (onder een dekentje en met Beertje) dapper op de bank zitten om te kijken en in gesprek te gaan met Parel waar deze angst vandaan kwam en of deze reëel was. Ze noemt onweer altijd: rondslingerend stroom. Ze gaf als redenen:

  • Het doet heel erg pijn
  • Het kan je verbranden en verlammen
  • Je weet nooit waar het vandaan komt en waar het terecht komt
  • Je weet nooit wanneer het komt
  • Je weet nooit hoe lang het blijft

Ik luisterde naar haar opsomming en mijn gedachte dwaalde af. Wat ze opnoemde klopte helemaal maar het klonk ook als iets anders.

‘Volgens mij krijgt onweer een ander gezicht als je groot word, ik dacht aan pijn, verdriet, tegenslagen, rouw, en een gebroken hart.’ mompelde ik. Toen kwam ze met een geniale opmerking.

‘Raapi, er is wel iets wat tegen onweer helpt! Je moet een bliksemafleider worden!’

‘Jij kleine slimmerik…’ dacht ik.

Waarom doet onweer zo veel pijn als je volwassen word? ‘onweer’ is de grootste angst van de mens. Wat doen we vaak om de inslag te voorkomen? We wringen ons in bochten, we sluiten compromissen, we rennen weg en doen er alles aan om de impact maar niet te hoeven voelen.

‘Kleine Einstein weet je ook waarom een bliksemafleider de onweer wel kan verdragen?’

‘Ja, iets met rubber en je moet heel stil blijven zitten in de auto en niet gaan zwemmen!’

‘Hoe weet jij dat nou weer?!’

‘Heeft Soraya verteld’

Ik toch maar even op onderzoek uit.

Een bliksemafleider bevindt zich doorgaans op het hoogste punt van een gebouw en biedt in het geval van een blikseminslag de stroom van enkele duizenden ampères groot een laag-impedant pad naar de bodem (aarding). … De rest van de bliksemafleider is dik genoeg om de grote stroom te kunnen afvoeren. Door de lage zelfinductie en weerstand van de bliksemafleider wordt getracht te voorkomen dat er zich te veel elektrische spanning opbouwt boven op het dak. De bliksemafleider is puntig op het dak om de bliksem naar zich toe te trekken met behulp van een door de puntvormige uitloper plaatselijk verhoogd elektrisch veld. De rest van de bliksemafleider is dik genoeg om de grote stroom te kunnen afvoeren. Scherpe bochten worden vermeden om te voorkomen dat de stroom in de bocht als gevolg van een verhoogd veld alsnog van de koperdraad op iets anders overspringt.

Bron: Wikipedia

‘Elektrische spanning dat zich opbouwt op het dak….ik weet alles van spanning in je dak…ik heb regelmatig knallende migraine. Het is de weerstand! De bliksem kan pas geleid worden als er geen weerstand is!’

De onweer was er en zal altijd weer ergens de kop opsteken. Dat is het leven. We kwamen tot de conclusie dat het niet slim is om je er zo tegen te verzetten. Zo vaak heeft Parel, als de ‘bliksem’ was ingeslagen, tegen me gezegd: ‘ga maar even een kopje thee maken, op de bank zitten en voelen’  nu pas begreep ik de waarde van haar woorden. Geen verzet dat is de kunst. Maar wel heel lastig want stel je voor, dan ben je wel even heel kwetsbaar. Maar volgens mij schuilt daar ook de kracht van 10.000 volt. Gevoelens hebben zorg en aandacht nodig maar zwakken uiteindelijk ook weer af.

Alle gevoelens, ook die van een relatie, daarom moet je er samen altijd voor zorgen dat de spark er blijft. (Ik schrijf deze even op omdat ik een ‘aaaah, hellup!’ momentje had) Gevoelens zijn net wolken, onweer komt ook uit de wolken, ze waaien weer vanzelf voorbij. Gevoelens kunnen soms heel erg heftig zijn en lang blijven hangen. Als ze bij mij lang blijven hangen dan spreek ik met mezelf af dat ik een punt heb dat ik aarding kan hebben en ik ga het uitzitten. Ze zijn van jou, wat willen ze je vertellen? Ze zijn er echt niet voor niets.

En soms is het even fijn om je gevoelens te delen, want 2 bliksemafleiders werken helemaal supper dupper goed.