Mijn borderline en ik van Bianca Holster

Hoe is het voor je om Borderline (Borderline persoonlijkheidsstoornis, BPS) te hebben

Dat is een hele uitdaging. Hoe ga je met jezelf om en dan ook nog eens met je BPS. Je hebt verschillende soorten BPS. De een explodeert en is meer naar buiten toe gericht. Bij de ander is de explosie meer naar binnen gericht en zal je daarvan niet veel merken. Beide zijn even zwaar, denk ik.  Ik ben ik maar dan wel met BPS.

 

Hoe vond je het toen je de diagnose kreeg

Ik was toen echt gelukkig en opgelucht. Ik was niet gek. Ik had gewoon wat. Ik kreeg de diagnose toen ik net 46 was, dat was een mooi verjaardagscadeau! Ik worstelde al zo lang met mezelf. Ik wist eigenlijk ook niet wat het precies was waarmee ik worstelde maar het was een bevestiging dat ik niet ‘gek’ was.

De opluchting bleef niet lang hoor. Want dan ga je onderzoeken wat houdt het precies in? Er waren heel veel dingen waar ik me niet in herkende maar ook heel veel weer wel. Maar gevoelsmatig zat het wel goed.

 

Waar herkende je je wel en niet in

Impulsief gedrag, zwart wit denken, niet weten wie je bent. Dit is iets wat ik me heel vaak heb afgevraagd.

‘Wie ben ik?’

Het gevoel hebben van er klopt iets niet, niet weten waarom je reageert zoals je reageert dan ga je je maar gedragen zoals je ‘denkt’ dat de mensen verwachten van je dat je je gedraagt. Dit is iets wat ik altijd maar heb gedaan.

 

Wat waren dan momenten dat je dacht dat er iets mis met je was

Als ik niet begrepen werd. Ik snapte niet dat mensen mij niet begrepen. Maar als ik nu zo terug kijk zie ik dat ik mezelf ook niet begreep. Ik had constant een onveilig gevoel maar dacht dat dat zo hoorde, dus ging ik maar door en door. Mijn gevoel bleef maar zeggen dat er iets niet klopt. Ik had niet het gevoel dat ik leefde, ik overleefde alleen maar omdat ik niet wist wat er aan de hand was. Je voelt je eigenlijk een beetje niks. Alleen op de wereld, buiten gesloten en niet weten wat ik moet doen.

 

Op BPS rusten helaas heel veel stigma’s, wat vind je daarvan

Ja, dat klopt. Een klein voorbeeldje. Er zijn mensen die mij al jaren kennen en als ik vroeger mopperde omdat het zo lang duurde voor de lift er was dan gingen ze voor de grap met me mee mopperen. Op het moment dat ze wisten wat ik had en ik ging weer mopperen toen was de reactie ineens van:

 ‘oh, je hoeft niet boos te worden!’

Sommige mensen gingen ineens heel anders met mij om. Dat heb ik wel irritant gevonden.

 

We zijn huisgenootjes en regelmatig roepen we door het huis: ‘ow, heb je weer een bordie actie!’ Kan je aan de lezers uitleggen wat een ‘bordie actie’ is

Ik ga koken en dan zie ik dat er nog wat afwas staat. Dan ga ik even tussen door afwassen terwijl ik de pannen in de gaten houd. Ik zie dan dat het vlees een tikkie te hard gaat. Wat je normaal doet is dan even je handen afdrogen en het gas lager draaien. Nee, ik niet….ik ga sneller afwassen…

Zijn er momenten geweest dat je ook echt last had van je borderline

Ja, als ik nu terug denk…heel veel. En nu ook nog wel maar ik herken mijn triggers en symptomen veel beter dus ik kan er vroeg op ingrijpen en ermee omgaan. Maar ik ben regelmatig met mezelf in gevecht dat mijn hoofd en gevoel niet op een lijn zitten. Ik weet dat mijn gevoel niet klopt bij de situatie die zich voordoet. Dan voel ik angst of paniek maar ik weet met mijn hoofd dat dat helemaal niet nodig is.

Rabia Pearl: ‘Ik vind je echt een heel gezellige persoon. Maar toen ik mijn verjaardag ging vieren en ik met al m’n vriendinnen op stap wilde zag ik dat er achter die vrolijke vrouw ook een hele verdrietige vrouw zat. Je kon je masker even niet meer ophouden en was flink in gevecht met jezelf. Ik vind het heel knap van je dat je toch mee bent gegaan. Je gaf goed je grens aan dat je na de show meteen weer naar huis ging en dat was ook gewoon ok.’

Ja, dat dacht ik al maar dat doe je toch voor de mensen van wie je houd, dan wil je toch even dat stapje meer zetten. Plus het was voor mij een uitdaging om even te kijken wat er gebeurd als ik niet zeg: ‘Ik ga niet!’ Ik wilde weten wat ik zou doen als ik zou zeggen: ‘Ik doe het wel’ Ik was erna dood op maar ik heb ook kunnen lachen en nieuwe mensen ontmoet. Dat was een overwinning op mezelf. Normaal zou ik zeggen ik ga niet mee. Ik gunde het jou.

 

Wanneer voel je angst of paniek opkomen

Mijn vriend lief was een keer op een zaterdag avond op stap met een vrijgezellenfeest. Ergens wat eten en drinken heel leuk maar toen hij weg was bekroop mij een heel naar gevoel.

‘Wat als hij het daar heel gezellig heeft zonder mij en dat hij dat voor altijd wil? Straks praat hij met iemand anders waar hij het ook leuk mee heeft en vergeet hij mij?’

Hele scenario’s speelden er door mijn hoofd.

‘Hoe kun je het gezellig hebben als ik er niet bij ben?’

Mijn hoofd weet dat dit gewoon moet kunnen en dat er niets aan de hand was. Maar ik was zo in gevecht met mijn gevoel dat dat niet meer doordrong. Ik was dood op aan het einde van de avond. Ik heb de hele avond afleiding voor mezelf gezocht, filmpje kijken of een spelletje op mijn telefoon spelen en mezelf maar blijven gerust stellen dat er niets aan de hand was. Ik heb het ook tegen hem gezegd de volgende dag. Ik merkte dat ik echt wat pinnig was tegen hem.

 

Je hebt twee kinderen, heb je tijdens de opvoeding wel eens een uitdaging gehad

Ja, allemaal achteraf gezien hé. Ik heb heel vaak gedacht van:

‘ ik word zo en zo een moeder en dan ga ik dat of dat doen met de kinderen’

Ik heb naar mijn weten wel een goede opvoeding gegeven en mijn best gedaan. Zo goed als dat ik kon. Maar er zijn wel dingen gebeurd dat ik achteraf dacht:

‘Dat had wel anders gekund’

Een voorbeeld hiervan is dat ik, toen mijn kinderen nog jong waren, met Sinterklaas pepernoten met ze ging bakken. Heel leuk gezellig met de kids in de keuken. Op een gegeven moment wilde mijn dochter een vlechtje maken van het deeg. Ik heb haar toen gezegd dat het niet mocht, het moesten en zouden pepernoten worden! Ik snap nog steeds niet waarom ik dat zo aangepakt heb. Maar zo had ik het in mijn hoofd, dat het niet goed zou zijn als we het anders zouden doen. Achteraf voelde het niet alsof ik mezelf was op dat moment en daar baal ik wel van.  Ik had ze het liefst lekker laten aan rommelen en creatief laten zijn. Als ze maar schik hebben. Maar op dat moment mochten het alleen maar pepernoten zijn, dat vond ik wel raar van mezelf.

 

Hoe is het nu, lukt het je om je gevoelens onder controle te houden

Het is heel hard werken om stabiel te blijven. Dat lukt niet altijd. Dan ga je er even flink tegen aan trappen en ben je er boos over maar daarna ga je weer door. Ik noem het balanceren. Maar ik heb er wel vrede mee. Ik weet nu wat het is en dan kan je er wat aan doen.

 ‘Ik vind het zeer bewonderenswaardig dat je aan je kinderen kan toegeven dat je niet altijd een even stabiele moeder bent geweest maar dat je wel je best hebt gedaan om ze een zo goed mogelijke jeugd te geven!’

Tja, op die momenten denk je dat je dat je wel stabiel bent maar dat klopt ook niet altijd met de werkelijkheid en dat moet je wel kunnen zien.  

 

Wat zijn de leuke kanten van borderline

Ik kan nu lekker onbeperkt gek doen! Ik zag een keer een spring kussen staan en sprong erop, ik bezeerde me knie en heb weken daarna lopen hinken maar de volgende keer doe ik het zo weer! Gewoon ff gek doen.

 

Ben je trots op wie je nu bent

Nu wel, omdat ik heb laten zien dat als ik iets wil dat ik er ook voor ga. Als ik nu terug kijk heb ik zulke enorme stappen gemaakt. Dan ben ik heel trots op mezelf. Alleen mijn gevoel wil daar nog niet helemaal in mee. Volgens mij zullen meer mensen met borderline dit wel herkennen.

 ‘ik denk dat die nooit echt helemaal op 1 lijn komen vrees ik’

 

Waar put jij kracht en inspiratie uit voor jezelf

Voor mijn diagnose voelde het als ‘overleven’ ik ben moeder, oma en partner dat was een hele grote drijfveer om het niet op te geven. En nu, ben ik mijn grootste inspiratie. Omdat ik dingen bereikt heb waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou bereiken.

 

Vaak hebben mensen met borderline grote moeite met het onderhouden van stabiele relaties, jij hebt al 10 jaar een hele leuke partner. Hoe doe je dat, ik vind jullie echt een fantastisch stel

Dat is kei hard werken. We hebben de eerste jaren alleen maar gelat toen samen gewoond maar toch weer gaan latten. We hebben beide een rugzakje. Wij hebben ook zo onze uitdagingen gehad. In het begin had ik grote moeite met het uiten van mijn gevoelens en aangeven wat er aan de hand was. Dat was heel lastig. Ik durfde het ook niet, hij heeft me hier enorm in aangemoedigd om dat wel te doen en anders om ook. Na de therapie zijn we elkaar en ons zelf steeds beter gaan begrijpen.

Als ik me dan vroeger rot voelde dan vroeg mijn vriend lief wat er was en dan kon ik hem nooit zeggen wat er was. Ik zei altijd: ‘Ik weet het niet’ Nu weet ik het en weet ik hoe ik het tegen hem kan zeggen zodat hij mij begrijpt. Dat is het verschil.

 

Borderline is een emotieregulatie stoornis hoe ga jij ermee om als je teveel prikkels krijgt

Dat is nog een zoektocht. Als ik teveel prikkels krijg dan word ik moe of word ik wat stiller en trek ik me wat terug. Ik heb dan tijd nodig om weer even op te laden. Er zijn ook positieve prikkels, dat zijn gewoon leuke dingen maar ook daar word ik moe van op den duur. Ik had nooit door dat ook leuke dingen prikkels waren. En op een gegeven moment liep ik mezelf ook weer voorbij. En dan kom je daar pas achter op het moment dat het niet meer gaat. Dan kan ik alleen nog maar slapen en niets doen. ff helemaal niemand om me heen.

 

Nog een term die regelmatig door het huis gaat: ‘Heee, Holster ben je weer lekker hyper vandaag!’ Kun je aan de lezers uitleggen wat een ‘hyper’ is voor jou

De gemiddelde persoon in normaal wel eens 100% vrolijk, maar als ik vrolijk ben dan ben ik dat 200% en dan weet en hoort iedereen in mijn buurt dat ook! Dan is echt niets teveel, alles is cool en ik ben zeer luidruchtig…geloof ik…weet ik wel zeker…haha

 

Hoe voel je je na een hyper

Alles behalve hyper…. Dan heb ik even geen energie meer en is alles teveel…tijdelijk…. Je hebt dan heel hard geknald en je knalt ook zo weer kei hard naar beneden. Ik voel mijn hyper ook niet altijd aankomen.  Als ik niet bewust bezig ben dan voel ik hem niet aankomen. Als ik dagen heb dat ik goed op mezelf let en me bewust ben van mezelf dan voel ik het wel aankomen. Dan word ik wat drukker en probeer ik dat in te houden. Vaak lukt het me wel maar ook niet altijd, vooral als m’n huisgenootje ook stuitert en vrolijk is.

 

 

Welke therapie heb je gehad en hoe heeft deze jou geholpen om met je BPS om te gaan

Ik heb VERS training gehad. Dat was in combinatie met groep en individuele therapie. Dan ga je gericht werken aan je emotieregulatie, je gaat als het ware je triggers leren herkennen. En hoe het bij jou werkt, het is namelijk bij iedereen weer anders. Ik had zoiets van ‘wat doe ik hier?’

Tot op het moment dat we allemaal vragen kregen waardoor mijn disfunctionele schema’s tevoorschijn kwamen, waarom het dus niet goed ging. Toen ik daar achter kwam realiseerde ik me dat het werkte. Ik ben een paar dagen helemaal over de zeik geweest. ‘Shit, wat zit het bij mij goed verkeerd…’

Ik heb daarna geleerd om signalen te herkennen en er naar te luisteren. Ik begrijp mezelf nu veel beter en ik kan het nu beter uitleggen wat er aan de hand is en waar het vandaan komt. Voorheen kon ik dat niet en daar ontstond dan miscommunicatie.

 

Zou je mij kunnen vertellen wie ‘Snuitje’ is

Jij hebt het zo vaak over ‘het kleine beschadigde kindje in jou’ ‘je weet wel Karel….eh, Parel’

Parel: ‘Raaaaaap ze noemt me Karel!!! Hahahahahaha!’

Je hebt haar een naam gegeven. Ik moest van mijn psycholoog ook op zoek naar het kleine beschadigde meisje in mij. Ik had zoiets van: ‘allemaal heel leuk en aardig maar hoe moet ik dat doen?’

Het leek wel een beetje science fiction in mijn oren. Toen hoorde ik jou verhalen, wat je met Parel deed en hoe je met haar omgaat. Zo had je bij therapie een keer de opdracht gekregen iets te doen wat Parel leuk vind. Toen ging je Surinaamse nasi maken voor je therapie groep. Ik weet dat het lievelingseten van Parel nasi is. Ik vind het heel bijzonder om te zien hoe in contact je staat met je innerlijke kind.

Op een gegeven moment liep ik in de supermarkt en toen bleef ik, voor de zoveelste keer in jaren, staan bij een klein doosje, best dure, bon bons. Ik had zoiets van: ‘krijg nou de hik, ik koop het gewoon. Toen ik thuis kwam heb ik ze heel gezellig op een mooi schaaltje gelegd. Normaal ga ik lekker op de bank die doos leeg smikkelen maar nu niet. Ik werd helemaal blij toen ik al die gekleurde papiertjes zag glinsteren. Toen had ik door wat ik deed. Dit waren precies de toffees die ik altijd van mijn lieve oma kreeg. Zij legde ze ook altijd heel gezellig op een schaaltje en ik genoot dan ook zo van de kleurtjes van het papier. Op dat moment wist ik dat dit dus dat kleine meisje in mij was. Toen snapte ik het concept van Parel. Ik had nog geen naam voor haar. ‘Het kleine meisje’ vind ik zo afstandelijk klinken.  Ik dacht aan mijn neef van vroeger, hij noemde mij altijd ‘Snuitje’ dus toen heb ik het kleine meisje in mij zo genoemd.

 

Hoe zie jij je toekomst

Ik zou graag met mijn ervaringen andere mensen een zetje in de rug willen geven. Op een positieve manier aanmoedigen. Ik ben er positief over.

 

Wat zou je aan mensen mee willen geven die ook BPS hebben

Geef niet op. Dat heb ik ook niet gedaan, als ik het kan dan kunnen zij dat ook! Blijf vooral zoeken naar de juiste hulp die past bij jou, luister naar je gevoel.  Als je dan de juiste hulp hebt gevonden dan zal er echt een wereld voor je open gaan. Het zal wel hard werken zijn maar het is het dubbel en dwars waard.