De presidentsverkiezingen in Amerika

Rabia-Pearl-01

In het volgende blog wil ik het hebben over een heel onveilig gevoel dat, naar mate de Amerikaanse presidentsverkiezingen dichterbij komen, compleet beslag van me neemt. Ik moet me al maanden inhouden om niet op de politieke  toer te gaan bloggen. Ik heb niet zo heel veel verstand van politiek. Ik kan veel politieke termen niet goed onthouden.  Het enige dat ik weet is dat het een grote poppenkast is, er klopt heel veel niet en dat politici mij een klote gevoel geven. Ik ben er achter waarom.

Wat ik ook van mezelf weet is dat ik altijd alles tot op de bodem wil uitpluizen. Ik hou van leren en onderzoek doen. Het is een combinatie van nieuwsgierig Aagje en paranoïde zijn volgens mij. Dit heb ik met mijn eigen psychische gezondheid (iets wat ik ook helemaal tot op de bodem wil snappen) maar ook met de wereld. Ik wil de wereld snappen, ik wil weten wat er aan de hand is, hoe het is ontstaan en waarom de dingen gebeuren die er gebeuren.

Ik kan er niets aan doen. Het is echt een obsessie waarvan ik nu merk dat ik er last van ga krijgen. Last in de zin van, slapeloze nachten, obsessief piekeren, obsessief internetten om media bronnen (mainstream en alternatief) in de gaten te houden en de week dat de verkiezingen zijn is er geen blog omdat ik met 2 oxazepammetjes in bed lig vastgebonden ver weg van een computer en tv.

Waarom is er zoveel oorlog in de wereld, waarom maken alle politici er een potje van? Ik lig s’ nachts uren te spitten in de media. Wiens belangen behartigen ze? Hebben ze een geheime agenda waar de burger op voorbereid word? Zal het huidige economische systeem vallen? Ben ik een conspiracy theorist? Is het nog een conspiracy of een feit?

Dus, wat is het nu met die stomme verkiezingen? Waarom raken ze mij zo? Iemand zei me dat ze in Amerika moeten kiezen tussen de pest en de cholera. Aan beide kandidaten is wel het een en ander op te merken. Naar mijn mening zijn beide kandidaten bijzonder ongeschikt om een wereldmacht te regeren. Ik kan nu 25 blogs gaan wijden aan waarom ik dit vind maar dat ga ik niet doen. Hier een korte samenvatting. De een is net een grote kleuter die ervan houd om met modder te gooien en zeer extremistische ideeën heeft over wat hij zou doen als hij de baas is en de ander is een pathologische leugenaar die niet weet dat een email met een ‘C’ erop ‘Classified’ betekend en dus niet via een onbeveiligde server verstuurd mag worden en vermoedelijk parkinson heeft.

Als je voor een functie wil solliciteren moet je gewoon  aan de eisen voldoen en als je dat niet doet, even goede vrienden, maar dan ben je ongeschikt. Ik heb niets tegen parkinson en kleuters. Ik heb heel veel ouderen verzorgd en ben gek op kinderen. Maar ik heb liever niet dat een kleuter en iemand met parkinson beschikken over de inloggegevens van nucleaire bommen.

Waarom niet? Nou, als zo’n ding afgaat dan (Mijn excuus als ik nu egoïstisch over kom, maar mijn beschermingsmechanisme maken zich alleen druk om mijn belangen. Hier kunnen ze niets aan doen zo werkt dat nu eenmaal. Ikzelf denk ook aan het belang van mijn mede mens!) is alles voor niets geweest!

Ik heb mijn #$%^& jeugd overleefd, ik heb de prostitutie overleefd, ik heb jaren kei en kei hard bij de psycholoog aan mezelf gewerkt, ik heb mijn baarmoederhalskanker overleefd, ik heb mijn opleiding afgemaakt, ik heb eindelijk mensen leren vertrouwen, ik heb volgens mij de liefde van mijn leven gevonden, ik ben eindelijk blogger en schrijfster….ik ben eindelijk een keer blij met mijn leven en gelukkig met wat ik doe…

Wereldleiders, ga je baan eens een keer goed doen. Er zijn mensen op deze aardbol die heel hard vechten om gewoon gelukkig te zijn en een goed leven willen hebben.