Parel’s dilemma

picsart_09-25-05-28-54

In het volgende blog ik ik het hebben over een dilemma van Parel. Het zit namelijk zo, Beertje kennen jullie wel. Het is een knuffel die ik in 2009 van Leeuw heb gehad. Sinds die tijd slaap ik vaak met Beertje en neem ik haar altijd mee naar therapie. Ik schreef dat het een dilemma van Parel is maar het is natuurlijk mijn dilemma. Alleen merk ik dat het kind in mij, Parel dus, hier heel erg mee zit. Zo erg dat Parel s’nachts niet wil gaan slapen. Ik ben wel moe maar ik voel dat ze heel erg onrustig is. Het houdt haar bezig en triggert angsten waar ik blijkbaar als kind al mee zat. Ik geloof dat het kind in mij d.m.v. mijn knuffels mij iets probeert te vertellen. Ik ben nog aan het uitvogelen wat het precies is en wat deze situatie over mij zegt. Oke, komt ie.

In juni heb ik een heel schattig klein wit beertje gekregen, de intentie van die persoon was dat Beertje dan gezelschap zou hebben. Heel lief natuurlijk maar Parel was er minder blij mee. Als ik ging slapen dan nam ik Beertje in mijn armen en zat het nieuwe knuffeltje maar alleen in een hoekje op mijn bed. Ook mocht Beertje mee naar therapie en de andere bleef thuis. Hierdoor had ze een heel erg schuld gevoel.

Parel's dilemma 2

Ik voelde dat ze echt misselijk was van dit schuld gevoel. Ik besloot op zoek te gaan naar gezelschap voor het kleine beertje. In een drogisterij zag ik een grote bak met kleine Hello Kitty knuffels en besloot er drie te kopen voor Parel.

 Ze vond ze wel schattig maar haar paniek werd alleen maar erger. Ze was ervan overtuigd dat de knuffels er wel heel schattig uitzagen maar dat als ik weg was, ze Beertje gingen pesten. Ook zij waren jaloers op Beertje en nu was het 4 tegen 1.

Parel's dilemma 3

Slapeloze nachten, Parel wilde niet gaan slapen en werd bijna ziek als ik de deur uit ging en de knuffels alleen liet. Ik wist niet wat ik tegen haar kon zeggen om haar gerust te stellen. Ik bleef maar piekeren wat ze me wilde vertellen. Ik wist dat dit alles een weerspiegeling was van mijn eigen angsten.

Bindingsangst en heel veel wantrouwen naar  mensen die zeggen het beste met me voor te hebben maar ondertussen niet de beste intenties laten zien. Ik weet dat dit mij als kind heel erg verwarde. Het was zo tegenstrijdig dat ik niet meer wist en kon inschatten wat ik aan iemand had. Dat Parel me dit laat voelen is dus niet heel vreemd.

Bij schematherapie leren we deze patronen te doorbreken. We leren dan om zelf de gezonde volwassene te zijn voor onszelf. In je doen en laten maar ook in hetgeen wat je tegen jezelf zegt.

Ik voelde dat het kind in mij onrustig was en erkende haar. Ik stond dus wel in contact met mijn gevoel ik had Parel ook kunnen negeren en zeggen dat er niets aan de hand was en dat ze normaal moest doen. Dit deed ik niet. Ik weiger om zo met haar om te gaan. Mijn opvoeders zijn al genoeg zo met mij omgegaan vroeger. Al te vaak heb ik te horen gekregen dat ik normaal moest doen of werden mijn gevoelens helemaal niet gezien. Dus zal ik mijzelf met meer liefde behandelen en het kind in mij wel erkennen. Vaak zeg ik haar ook dat ik het soms even niet weet, zoals in dit geval. Dit begrijpt ze wel, ze vind het al lang fijn dat ik haar hoor en even bij haar stil sta.

Ze begreep me wel maar dat nam haar onrust niet weg. Zo gebeurde het dat ik bijna drie dagen niet had geslapen. Hooguit een paar uurtjes en ik was natuurlijk super brak en kon me moeilijk concentreren.

Bij mijn huisgenootje kon ik even een bakkie doen en een sigaretje roken, ze zag dat ik er toch wel mee zat. Ik legde haar de situatie uit en ze keek me aan. Zelf heeft ze twee  dochters en een aantal kleinkinderen waar ze een hele goede band mee heeft.

‘Raap, leg de andere knuffels maar uit hoe het zit. Kijk, zij zijn allemaal mooi wit, schoon en ongeschonden. Beertje is dit verre van. Vertel ze maar dat therapie niet leuk is, Beertje heeft therapie nodig omdat Beertje veel heeft meegemaakt. Leg ze maar uit dat ze best lief mogen zijn voor Beertje. Misschien kunnen ze een keertje mee om te kijken bij therapie dan weten ze wat het is en wat Beertje meemaakt…’ 

Als je heel goed tussen de lijnen leest dan hoor je dat ze het eigenlijk niet alleen maar tegen Beertje had. Ze had het tegen mij, ze had het tegen het kind in mij. Ik keek haar aan en huilde.

Die nacht viel ik als een blok ik slaap en de volgende dag mochten ze, voor 1 keertje, mee naar therapie.

Parel's dilemma 4