Mijn temperament en ik

picsart_09-25-04-16-17

Rabia, ben je wel eens boos?

Ik weet nog toen ik in de basis opleiding van de landmacht zat (AMO, algemene militaire opleiding) en met een groepsgenootje aan het vechten was, ik was toen 18 jaar. Ze had een racistische opmerking gemaakt en ik ging door het lint. We lagen op de grond aan elkaars haren te trekken. Te erg, als ik het nu zo lees. Kleine drift kop was ik.

Onze sergeant pakte me bij mijn kraag en sleepte me naar een boom. Hij zette me klem en siste dat ik mijn temperament maar voor in de slaapkamer moest houden. Ik nog bozer omdat ik deze feedback ook niet pikte…..en niet begreep op dat moment.

Later heb ik veel nagedacht over mijn woede en mijn temperament. Ja, er zat en zit nog steeds veel woede in mijn systeem. Woede die ik nooit goed heb mogen en kunnen uiten. Woede die ik had naar mensen die ik nooit meer zou zien of kon laten weten dat ze me pijn gedaan hadden.

Er is mij deze week verweten dat ik ‘teveel temperament’ heb. Ik weer boos natuurlijk. Toen dit gezakt was kon ik weer relativeren en vond het nog steeds oneerlijk.

‘Werkelijk? Je vind dat ik teveel temperament heb? Nou in de slaapkamer heb ik je anders nooit horen klagen! ……..(@#$%^&)’

Mijn temperament is in alles wat ik doe aanwezig, ik ben een gepassioneerd persoon. Mijn temperament is mijn kracht en houd me op de been. Natuurlijk is het de kunst om deze goed te doseren tijdens een ruzie. Hierover heb ik van de week ook zitten brainstormen. In het blog van morgen hier meer over.

Maar voor nu. Ik weiger me te verontschuldigen voor mijn temperament en mijn passie, PUNT.