Angstzaaierij in de media

sized_angst

 Rabia ben je wel eens bang? en waarvoor?

Natuurlijk, ben ik wel eens bang! De afgelopen tijd was ik, bijna tot het verlamde toe, bang. Normaal lukt het me aardig om mijn angst als ‘bondgenoot’ te zien. Angst is tot op een zekere hoogte goed en houdt je scherp. Als er een beer op je af komt en je voelt geen angst dan klopt er iets niet en ben je flink de Sjaak. Angst is je natuurlijk alarm systeem. Ik ben niet vaak bang maar als ik angst voel dan vraag ik mezelf meteen:

  • Waar ben ik precies bang voor?
  • Waar voel ik de angst in mijn lichaam?
  • Wie of wat bezorgt mij angst?
  • Is de angst terecht?
  • Ben ik in levensgevaar?
  • Wat zou de intentie van de angst zaaier zijn?

Gebeurtenissen rondom aanslagen, schietpartijen, verkrachtingen etc. die spelen in de wereld zijn me zeker niet ontgaan. In het blog van vorige week: ´Ik dis, jij dist, wij dissen allemaal´schreef ik dat er zoveel rondom ons heen gebeurd in de wereld en dat we van gekkigheid niet meer weten hoe we erop moeten reageren of wat we ervan moeten vinden. We zijn een stelletje gevoelloze zombies aan het worden. Hoe meer ik hier over nadacht hoe intenser het gevoel van angst me bekroop. Ik mezelf de vragen uit de ‘angst checklist’ stellen.

Antwoord: Ik ben bang dat ik mijn menselijkheid aan het verliezen ben, ik weiger dat angst, woede en haat naar mensen of bepaalde rassen of culturen beslag van me nemen. Ik ben bang dat een een of andere mafkees, die zichzelf een moslim noemt, het leven wat ik heb opgebouwd kapot maakt.

Er waren deze week 2 mensen (moslims) die mij troost gaven. Ik ben met ze in gesprek gegaan. Ik heb mijn bezorgdheid uitgesproken. Toen ik sprak met een Moslima over de aanslag in Nice zag ik zoveel verdriet in haar ogen. Ze was er oprecht kapot van. Nu ik dit schrijf en haar gezicht voor me zie krijg ik tranen in mijn ogen. Ze snapte het niet, ze bleef me maar zeggen dat dit niet bij het moslim geloof hoort. Ze bleef maar zeggen dat ze niet snapte dat mensen elkaar dit aan doen. Ik zei haar: ‘lieverd, neem dit mee in je gebeden dat het stopt en probeer van je vakantie en je gezin te genieten deze zomer’ Ze glimlachte en liep naar huis.

De Turkse buurman van Go stond buiten te praten toen ik naar huis wilde gaan. Ik pakte mijn fiets en fietste met een knoop in m’n maag weg (omdat ik aan dit blog bezig was en veel nadacht over angstzaaierij in de media) de militaire coup was net geweest en ik had geen idee hoe de Turken in Rotterdam er over dachten. Ik fietste weg maar draaide me om. ‘Delen is Helen’ roep ik altijd ‘Hup ga praten met de buurman!’

Ik vroeg hem of ik wat mocht vragen. Hij keek me verwonderd aan en zei dat dat natuurlijk mocht.

‘Ik ben bezorgd om Turkije meneer, wat is er toch aan de hand?’

Ik mocht mijn vragen stellen en hij nam de tijd zo objectief mogelijk antwoord te geven. Ook hij was bezorgd maar had geen angst vertelde hij. Hij geloofde, net als ik, niet zo heel veel van de media berichten. Ik legde een paar kritische media stellingen neer en hij gaf me uitleg en moedigde me aan het van 2 kanten te bekijken.

Welke gevolgen heeft ‘Angszaaierij’ op de toekomstige generaties?

De filosoof Stefan Molyneux gaf hier een podcast over (filmpje 2) ik vat mijn eigen visie en wat hij vertelde even samen.

De regering wil het volk en diens kinderen een blijvend gevoel van angst, machteloosheid en hulpeloosheid bezorgen. Als je bang bent en je hulpeloos voelt ben je gemakkelijker te regeren. Je bent dan bereid alles op te geven, inclusief je privacy en vrijheid, voor ‘veiligheid’. Veiligheid is de nummer 1 basisbehoefte! Angstzaaien is het oudste spel in de wereld en herhaalt zich keer op keer alleen dan op een andere manier. Als je ouder bent dan ga je zekere patronen herkennen in de hysterie van de media. Jonkies zijn simpelweg te onervaren om direct gevaar te herkennen. Ik schreef al eerder dat als je bang bent je brein door de stress niet naar behoren kan functioneren. Je bent dan heel vatbaar voor ideeën en invloeden van buitenaf. We moeten ze leren om voor zichzelf te denken en dat ze niet bang hoeven zijn. Leer ze zaken in perspectief te zien.

Dit is een lastige taak maar ik geloof wel mogelijk. Leeuw zei me van de week: ‘Esho-funi’ …. ‘Eenheid van mens en omgeving’