Geen kindje uit mijn buik

Rabia_tekening

Eind november 2015 belde een goede vriend mij en vroeg:

‘Rabia kan jij nog kinderen krijgen?’

Ik vond de timing heel bijzonder, dit omdat ik net met mijn vriend thuis kwam van het ziekenhuis. Hij had, eigenlijk al voor we een relatie hadden, besloten dat hij een vasectomie wilde en deze nu zou ondergaan zodat ik niet nog een ingreep aan mijn baarmoeder hoefde te hebben. Dit was heel nobel van hem en ik ben hem er dankbaar voor. Dus technisch gezien kon het nog wel maar de beslissing om het niet te doen was al gemaakt en ik had er vrede mee.

Ik hou ontzettend veel van kinderen en ik geloof met heel mijn hart dat ik een goede moeder zal zijn. Ik wel maar helaas mijn genen en problematische jeugd zouden een hele grote impact hebben op het geluk van mijn kind en mijn gezin. Hier heb ik het met mijn huisarts en gynaecoloog over gehad.

 Mijn huisarts vertelde mij dat als een vrouw nog teveel onverwerkte problemen heeft tijdens de zwangerschap de kans heel groot is dat ze een postnatale depressie krijgt. Hier had ik zelf ook al aan gedacht. Ik vecht elke dag tegen mijn hechtingsstoornis, elke dag roep ik mezelf tot de orde om contact te maken met mensen. Vaak lukt dit mij wel aardig maar diep in mijn hart weet ik dat ik er ook nog vaak moeite mee heb. Het zit gewoon niet in mijn systeem en ik wil geen risico nemen met een kind. Het zou mijn grootste nachtmerrie zijn dat ik mijn kind in mijn armen houd en ik ‘niets’ voel. Ik wil in staat zijn mezelf op een gezonde manier te kunnen hechten met mijn kind.

Nadat ik ziek was geweest (hierover meer in een ander blog) en regelmatig voor controle naar de gynaecoloog moest heb ik ook met hem gesproken over het krijgen van kinderen. Hij vroeg me naar mijn familie en hoe het met mijn moeder ging. Ik vertelde hem over haar schizofrenie en hij keek me bedenkelijk aan. Schizofrenie is 90% erfelijk van een eerstegraads familielid, je hebt er dan aanleg voor maar het hoeft echter niet zo te zijn dat de ziekte zich ontwikkeld. Dit hangt sterk af van de omgevingsfactoren. Ook gebeurt het vaak dat de ziekte een generatie overslaat.

Ik zou er dan ALLES aan moeten doen dat het kind in een hele rustige en veilige omgeving zou kunnen opgroeien en leven. Aangezien ik zelf ook een paar psychische uitdagingen heb is deze taak heel erg zwaar. Natuurlijk zou mijn kind in alle rust schizofrenie kunnen hebben, ik bedoel, ik zal precies weten wat te doen en hoe met de schizofrenie om te gaan. Maar ik zal dit risico niet nemen. Ik leef nog liever mijn hele leven met het gemis van kinderen dan dat ik, bewust,  een kind met schizofrenie op de wereld zet. Dit kan ik het kind niet aan doen.

Wat ook een sterke invloed heeft gehad in mijn beslissing is het feit dat ik zonder vader ben opgegroeid. Ik ben nu 32 jaar en voor het eerst in mijn leven heb ik een gezonde en gelijkwaardige relatie. Ik wil eerst dat de potentiële papa en mama een heel goed team zijn. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat mijn kind nooit maar dan ook nooit zonder vader zal opgroeien. Als ik naar mezelf kijk heeft dat zo’n immens groot litteken achter gelaten. Ik wil eerst minimaal 10 jaar bij mijn partner zijn voor ik er überhaupt aan wil denken.

 Ik heb samen met mijn vriend afgesproken dat we een heel goed team gaan worden en dat we er alles aan gaan doen om samen gelukkig te zijn. Een kind verwekken is 1 maar een goede en verantwoordelijke ouder zijn die de juiste keuzes kan maken is een heel ander verhaal. We gaan beide de verantwoordelijkheid nemen voor onze shit. Als ik 42 ben en ik wil nog graag kinderen dan hebben we het plan om te adopteren.

‘Er zijn nog heel veel kindjes in deze wereld die heel graag een papa en mama zouden willen hebben. Dat een kindje niet uit mijn buik zal komen betekent nog niet dat ik het niet alle liefde van de wereld kan geven. Ik ga mijn best doen een hele sterke vrouw te worden en samen te zijn met nog een sterkere man. En als ik 42 ben….wie weet…’