Vuile was

Rabia_Vuilewas

In het volgende blog wil ik het hebben over hoe ik balans hou ten opzichte van alle commentaar en feedback die ik krijg op mijn blogs. Het zit namelijk zo. Als je besluit om te gaan schrijven dan ben je hoe dan ook de Sjaak. Je gaat feedback krijgen. Leuke feedback en minder leuke feedback. (Soraya: ‘Leuke feedback en @#$%^&* feedback bedoel je!’) Dit is onvermijdelijk en hoort bij het vak. Als je met je kop boven het koren uitsteekt dan is de kans groot dat je kop eraf gaat. Het maakt geen bal  uit hoe slim, mooi, rijk of beroemd je bent. Je schrijft, hebt een eigen mening of visie dus ga je het krijgen ook!

In het blog ‘Verzoekje aan jeugdzorg’ heb ik iets gedeeld waarvan ik heel veel verdriet heb gehad. De quote was gepost en iemand deelde deze met het commentaar:

‘Waar moet je met je ‘vuile was’ naar toe na de jeugdzorg??’

 Soraya ging compleet uit haar dak en Parel kon niet meer stoppen met huilen. Er was dus iemand die mijn leven en mijn misbruik zag als ‘vuile was’ en het frappante was dat dat die persoon dominee is. Ik heb verbijsterd naar mijn beeldscherm gestaard toen ik het las. 16 likes. Dit deed echt pijn.

‘Hoe ga ik hier op reageren?’

Ik heb samen met Soraya een hele boze tirade geschreven, die ik heb gepost maar is alleen zichtbaar voor mij. Ik heb haar even laten razen en dat deed haar goed. Parel had uitleg nodig. Ze bleef me maar vragen waarom mensen dit doen.

‘Rabia waarom zijn mensen niet lief tegen elkaar en doen ze elkaar soms zo’n pijn?’

De vraag was heel terecht en ik moest haar vertellen dat 1 op de 3 mensen die je ontmoet je niet mogen, jaloers zijn op de dingen die je hebt bereikt of gewoon nare mensen zijn. Het is de kunst om hier balans in te vinden en om je eigen navigeer systeem in te hebben. Dit was een lastige taak voor me. Vooral omdat ik het in mijn verleden eng vond om iemand op z’n plek te zetten en dat ik niet altijd even goed voor mezelf op durfde te komen. Ik wilde iedereen maar te vriend houden en de goede vrede bewaren. Ook als het ten koste ging van mezelf. Met deze eigenschap was ik natuurlijk niet blij.

Ik heb vaak zitten denken hoe om te gaan met feedback als kritiek en lof? Wat is de balans?

  • Kritiek
  • Middenweg
  • Lof

Er zijn een paar valkuilen waar je op moet letten:

  • Kritiek, daar kan je fel tegen in gaan.
  • Lof, daar kan je intens van genieten.

De valkuil is dat je je door beide laat meeslepen met als resultaat dat je je eigen glazen ingooit omdat je je teveel hebt gericht op wat anderen van je vonden. Teveel van beide is niet goed als je balans wil vinden. De kunst is, denk ik, om van beide te genieten en te leren.

  • Kritiek,  is niet leuk maar ook deze mensen hebben je werk gelezen. Als je kritiek leest vraag jezelf af wat je bij deze mensen zou hebben geraakt. Wat zou de reden zijn dat iemand zo reageert?                          
  • Middenweg, geniet en leer van beide. Weet dat beide onvermijdelijk zijn maar word er niet afhankelijk van. Als je jezelf lof en kritiek kan geven dan raakt het van anderen jou minder hard. En ben je tevens minder afhankelijk van wat anderen van je vinden.
  • Lof, is fijn en laat je zien waar en voor wie je het doet.

Ik weet nog dat mijn psycholoog aan me vroeg of ik wel van mijn successen genoot. Kon ik tegen mezelf zeggen dat ik trots was op mezelf? Hier raakte ze even oude pijn. Ik ben zo ontzettend bang dat als iets goed gaat dat het ook zo weer voorbij kan zijn, zomaar weer weg of…kapot kan gaan. Dit is de les die ik al heel vaak heb geleerd in het leven. Ik was inderdaad doodsbang om echt van mijn succes te genieten. Ook ik mag, als er iets leuks geschreven word, ik iets leuks op mijn pad heb gekregen of succes heb gehad, als een malle een rondje door mijn huis rennen en roepen dat ik blij en trots ben.

Dus:

‘Ik ben Rabia Pearl, ik ben een blogger, dat is wat ik doe en ik ben er trots op.’