Verzoekje aan jeugdzorg

Rabia_laatmijnietvallen (2) 

 In het volgende blog wil ik het hebben over een persoonlijke strijd die ik voerde. In het blog ‘Mijn kijk op het Feminisme’ schreef ik dat ik aan het strijden was maar dat ik dit niet zo heel effectief aan wilde pakken. Ik wilde strijden tegen jeugdzorg. Ik was heel erg boos en voelde me enorm machteloos. Nadat ik mijn dossier had opgevraagd en ik deze ben gaan lezen knapte er iets in mijn hoofd volgens mij. Er waren ontzettend veel fouten gemaakt. Ik heb advies gevraagd aan een jurist en realiseerde me dat ik een hele lange en zware strijd tegemoet zou gaan.

Wat wil ik?

Een excuus?

Een schade vergoeding? 

Is dit een kwestie van winnen of verliezen? 

Wat heb ik nodig?

Wat is effectief? 

Ik wil geen excuus, ik wil geen schade vergoeding (mijn jeugd kan ik er toch niet mee terug kopen), ik wil niet strijden en het risico lopen dat de betrokken partijen hier aan onderdoor gaan. Deze strijd betreft meer mensen en niet alleen ikzelf. Ik heb het nodig dat jeugdzorg mij hoort d.m.v. dialoog. Want ja, ik ben verdrietig om wat er mis is gegaan. Mijn verdriet is terecht en mag er zijn. Mijn wens is dat kinderen sneller en effectiever geholpen worden en dat de opvoeders kundig genoeg zijn om psychische problemen eerder te kunnen herkennen. Toch is boos en verdrietig zijn niet het enige waar ik aan heb gedacht. Ik heb ook een effectieve oplossing bedacht zodat pleegkinderen die, op hun 18de, het systeem verlaten zich niet helemaal alleen en machteloos hoeven te voelen. JUIST deze kinderen hebben, als ze de wijde wereld in gaan, een stok achter de deur nodig!

Wat zou het mij enorm geholpen hebben als ik op een gegeven moment een centraal nummer gehad zou hebben van jeugdzorg die ik had kunnen bellen met waar ik was. Ik had graag willen weten welke hulpdiensten of instanties er in de buurt waren geweest waar ik terecht had gekund. Ze hadden me niet perse bij het handje hoeven nemen. Gewoon even advies, een luisterend oor en iemand die me kon doorverwijzen.

Na je 18de lig je uit het systeem en sta je er in principe alleen voor maar wat zou het een geruststelling zijn als kinderen weten dat ze tot hun 28ste nog in geval van nood mogen bellen. Dat ze dapper gaan proberen om capabele volwassenen te zijn, ondanks de grote rugzak.

Ik kreeg op mijn 31ste van mijn opvoeders te horen dat ik misbruikt was. Ze wisten het al die tijd en ik heb geen hulp gehad. Mijn hele leven had ik nachtmerries en had ik paniek aanvallen. Ik sneed mezelf al op 13 jarige leeftijd, had toen al dissociatie en was een persoonlijkheidsstoornis aan het ontwikkelen. Ik begrijp nu pas dat het bijna onvermijdelijk was dat ik zo de bocht ben uitgevlogen. En nu als volwassene heb ik een hele grote uitdaging. Wat had ik graag als kind een bezoekje willen brengen aan de psycholoog. Ik kon het toen niet aangeven, ik was aan het overleven. Ik miste mijn ouders en mijn familie.

Nu als volwassene ben ik elke dag een manier aan het vinden om met mezelf om te gaan. Hoe ga ik goed voor mezelf zorgen en het kind in mij alsnog geven wat ze tekort is gekomen? Hoe moet ik een capabele volwassene zijn?

 Een lieve hulpverlener zei me:

‘Rabia, ik snap je gevoelens. Ik snap je strijd maar hoe zou je kunnen strijden zonder er aan onderdoor te gaan? Jeugdzorg is niet zomaar even een instantie, dit gaat jaren duren en niemand gaat winnen. Rabia, doe waar je goed in bent….schrijf een blog…en heb vertrouwen’