‘Gewoon omdat jij het kon’

Rabia-Pearl-horse

Als ik naar deze foto kijk moet ik lachen in mezelf. Rabia was weer eens van een pony gevallen. Ik had de singel rond zijn buik niet goed vast gemaakt en halverwege de les gleed ik naar de zijkant. Ik was vroeger een echt paarden meisje. Paarden en ballet dat waren mijn twee grote liefdes. Er was in het dorp een kinderboerderij waar veel kinderen paardrijles kregen. Ik heb er een hele leuke tijd gehad. Dit is ook zeker een van de plekken waar ik gelukkig was. Wacht…nee, niet helemaal. Ik heb het hier vaak heel moeilijk gehad. Er was 1 ding wat ik vroeger nooit echt heb begrepen. Het kwam zeer regelmatig voor dat ik op de ´lastige´pony´s moest rijden. Er was een pony die een hernia had gehad en ingereden moest worden om weer sterk in zijn rug te worden. Op een pony rijden die een hernia heeft gehad is geen pretje aangezien je op de rug van zo´n dier zit…

De andere kinderen wilde nooit op haar rijden, dan was die taak aan mij. Ik heb vaak gebaald omdat ik regelmatig op een pony zat die bokkend door de bak rende of andere pony´s trapte. Zo vaak heb ik met een paard in de sloot gestaan als er een tractor langs kwam. Ik ben wel eens met een pony dwars door een hek gegaan. Een keer stond een pony vast aan een hek. Aan de andere kant van het hek stond een drinkbak. De pony was heel jong en moest ingereden worden en leren hoe het was als er iemand op haar rug zat. Ook weer was deze taak aan mij. Ik ging op een strobaal staan die ik naast de pony had neergezet. Ik aaide het dier en alles leek goed te gaan. Tot ik erop zat natuurlijk. Het diertje begon als een malle te steigeren en te bokken. En ja, hoor…Rabia belande in de waterbak aan de andere kant van het hek. Toch is het me gelukt het dier zadel mak te maken. Al om al ik had plezier in wat ik deed. Ik hield echt oprecht van deze dieren ondanks alle valpartijen.

Toen ik een jaar of 16 was verhuisde ik en heb ik nooit meer paard gereden. Ik ging naar school en daarna begon mijn avontuur bij defensie. Ik weet nog dat ik, 10 jaar later, op een dag ergens bij de bus stond te wachten. Ik ging op visite bij een vriendin. Ik stond dus te wachten en toen reed mijn oude rijinstructrice langs met de auto. Ze zag me en bood me een lift aan. Ik was blij haar weer te zien en we spraken over hoe het met me ging en wat ik allemaal had gedaan. Op een gegeven moment bedacht ik me dat ik haar altijd al iets had willen vragen.

‘ kom maar op!´

‘Waarom moest ik altijd op de lastige pony’s rijden? Ik heb vaak gebaald en was ergens toch wel boos dat ik niet eens op een pony mocht die eens gewoon luisterde’

Ze keek me aan en lachte.

‘Rabia jij moest altijd op die pony’s gewoon omdat jij het kon. Hoe vaak ben jij wel niet gevallen, heb je het zand van je kleren gehaald, je pony een knuffel gegeven en ben je weer in het zadel gaan zitten. Jij was nooit bang’

Ik voelde tranen opkomen toen ik me bedacht dat ze gelijk had. Ik was nooit bang, ik deed het gewoon omdat dat erbij hoorde.  Ik wist heel goed dat op een gegeven moment angst in mijn hart sloop. Ik werd voorzichtig in wat ik deed. Ik dacht na over alle gevolgen en of het wel juist was wat ik deed. Ik werd onzeker van wat anderen wel niet van me zouden vinden. Kan dit wel? Kan dit niet? Ben ik wel goed genoeg? Twijfel en angst hadden bezit van mij genomen. Natuurlijk houdt angst je soms ook scherp om niet roekeloos te zijn. Maar mijn angst verlamde mij. Zorgde ervoor dat ik nooit meer de beste versie van mezelf zou vinden.

Na dit auto ritje heb ik me 1 ding voorgenomen.

‘Wat er ook gebeurd, ik zal niet bang zijn. Ik zal nooit maar dan ook nooit meer bang voor het leven zijn. Als ik val dan sta ik op, stof mezelf af en ga doen wat ik moet doen…gewoon omdat ik het kan’

‘Bedankt voor deze les ik ben het nooit meer vergeten’