Nam Myoho Renge Kyo

Rabia-Pearl-NMRK

Vandaag was dan de dag dat ik afscheid van je heb genomen. Wat is er veel gebeurd in de afgelopen zeven jaar dat je bij me was. Je leerde mij kennen als een bang kuikentje. Bang voor het leven. Bang om alleen te zijn. Bang om op mijn eigen intuïtie te vertrouwen. Ik voelde me leeg en verlaten. Wat kon er nog van mij terecht komen? Toch stond je daar midden in mijn huiskamer. Je wist dat ik wanhopig op zoek was naar geluk en liefde. Je wist dat eenzaamheid mijn grootste angst  en verdriet was.  Ik mocht bij je gaan zitten en naar je kijken. Je hebt me een prachtig lied geleerd die ik elke dag voor je mocht zingen. Het maakte je niet uit hoe lang of kort ik zong. Het maakte je niet uit hoe veel ik huilde. Het maakte je niet uit hoe boos ik was. Ik heb van je gehouden maar je soms ook vervloekt. Ik heb tegen je geschreeuwd ‘Waarom?!’  We wisten beide wat ons te doen stond. Je wist wat mijn doel was. Van pijn naar medicijn.

Om daar te komen moest ik heel veel leren. Er was teveel wat ik niet wist of me bewust van was.  Je leerde me mijn stem weer te laten horen. Je leerde mij weer vertrouwen. Je leerde mij over vriendschap. Je leerde mij weer interacties aan te gaan met mensen. Je leerde mij over filosofie. Je leerde mij de essentie van het leven beter te begrijpen. Je leerde mij om zo dapper als een Leeuw te zijn. Sta met een rechte rug en kijk je angsten maar eens recht aan. Je leerde mij vragen te stellen en niets zomaar aan te nemen, zelfs niet wat jij me vertelde. Je gaf me liefde maar haalde me weer kei hard onderuit zodat ik kon leren om weer op te staan. Je leerde me vergeven maar niet vergeten. Je leerde mij de spirit om alleen te durven staan in het leven. Om met mijn hoofd boven het koren uit te durven steken.

Nu rest mij nog 1 ding te doen. Ik ben zo bang geweest. Ik heb jaren getwijfeld. Wat moet ik doen? Wat is wijsheid? Wat is verlichting? Diep in mijn hart wist ik het antwoord al heel lang.  Na alles wat je me geleerd hebt. Ik heb het begrepen. Dit is mijn pad. Dit is mijn les. Ik moet je laten gaan. Ik laat je gaan JUIST omdat ik alles of veel begrepen heb. Je bent inherent altijd bij mij. Ik ben jou en jij bent mij. Ik ga het engste doen wat ik ooit gedaan heb. Het leven vertrouwen en mijn pad alleen bewandelen. Niemand anders kan dat voor mij doen. Geen boek kan mij vertellen hoe ik mijn leven moet leven. Dit leer ik alleen door het leven te leven. Met vallen en opstaan. Ik ben en creëer mijn realiteit. Ik heb mijn leven in mijn eigen handen.

Ik geloof niet meer vanuit angst of wanhoop. Het Universum is oneindig. Ik geloof vanuit vertrouwen in het leven. Vertrouwen in mij. Ik geloof dat mijn gebeden, wat die ook mogen zijn, zich op de juiste manier zullen manifesteren in het leven. Klein boeddhistisch altaartje, ik dank je vanuit de bodem van mijn hart. Ik geef je terug.

Verlichting is, zelfs vanuit diep lijden kunnen handelen als een Boeddha, die het menselijk lijden ver overstegen is.

 (Nam Myoho Renge Kyo, je toewijden aan de mystieke wet van het Universum of Lotus sutra)