Tijd voor een nieuw anti virus programma in je hoofd

12746335_1114226291961733_2060574210_n

Vandaag weer een pittig gesprek gehad bij de psycholoog. Ik vind haar echt een top vrouw maar zo maf als het maar zijn kan, voor een hulpverlener. We waren aan het praten en hadden het over tegenstrijdige boodschappen die ik al van kinds af aan kreeg.

‘Een moeder die van me meent te houden maar me toch naar een kindertehuis brengt.’

Hoe leg je een kind van vijf dit uit?

‘Je bent altijd welkom, je hebt een plekje in ons hart maar dit (mijn verdriet en vragen) kunnen we er nu even niet bij hebben’

‘WTF bedoel je hier nou weer mee?’ vraag ik me dan af.

‘Ik hou van je maar je moet er wel wat voor terug doen’

(de schrijfster is zo terug ze staat buiten even een sigaretje te roken….)

De les die ik heb geleerd is dat aan liefde een zorg voorwaarden verbonden zijn. Ik moet maar vrolijk zijn, geen moeilijke vragen stellen en doen alsof er niets aan de hand is. Wat traumatiseer je een kind (mens) door tegenstrijdig te zijn in je doen en laten. Wat vind ik het klote dat ik zo geprogrammeerd ben als kind. En wat vind ik mijn psycholoog dapper dat ze mijn geraas aan durft. Om nog wat benzine op het vuur te doen vroeg ze me of ik haar geloofde als ze zegt dat ze om me geeft. Ik keek haar aan en voelde me misselijk worden. Soraya walgde. Ik kon haar niet aankijken. Parel moest huilen.

‘Parel gelooft je’

‘Ik probeer het te geloven’

‘en Soraya…’

‘Wat vind Soraya hiervan als ik dat zeg?’

‘Wil je het echt weten?’

‘Ja’

‘Hou je bek en stop gewoon met toneelspelen mevrouw de psycholoog!’

Ze keek me aan en grijnsde.

‘Soraya is boos he?!’

‘Ja, behoorlijk… Vind je dit niet een beetje onprofessioneel om te zeggen tegen een cliënt? Je collega’s verklaren je voor gek! Hoe bedoel je dat je om me geeft leg eens uit. Ik bedoel, als je zo naar huis gaat dan moet je je werk op je werk laten. Je gaat je toch niet thuis druk lopen maken om mij?’

Stilte, ik ben even na aan het denken over het gesprek en kijk naar mijn psycholoog of ik een zenuwtrekje, knipper met de ogen of ander teken van een leugen kan bespeuren. Ik zie niets, alleen twee oprechte ogen die me aankijken en een glimlach. Dan bedenk ik me hard op.

‘Als ik naar huis ga, na een weekendje met mijn vriend, dan laat ik hem eigenlijk ook achter in zijn huis maar dan geef ik ook nog wel om hem. Ondanks het feit dat ik wegga. Ik geef ook om de mensen waar ik mee werk’

‘Precies! Ik vind je een leuke vrouw, je stelt goede vragen en ik zal er ALLES aan doen wat in mijn macht ligt om je een zo goed mogelijke behandeling te geven. Met je mee te denken en je eerlijke feedback te geven. Natuurlijk neem ik mijn werk niet mee naar huis maar je mag me altijd mailen, ook in het weekend.’

‘Dat is heel vriendelijk van je, ik baal gewoon van mijn fysieke reactie. Ik word er echt soms misselijk en krijg er hoofdpijn van.’

‘Jullie mogen er alle drie gewoon zijn zoals jullie zijn Rabia. Ik kan me heel goed voorstellen dat Soraya boos is. Laat haar maar even lekker tieren, laat haar maar even lekker razen, ik kan het aan. Hoe zit het dan met Parel? Waarom gelooft zij mij wel dan?’

‘Parel, tja, ze is echt een engeltje. Ze is zo lief en weigert een hekel te hebben aan mensen. Ze wil perse het goede in mensen blijven zien. Het maakt haar niet uit hoeveel pijn ze ons hebben gedaan. Telkens als Soraya of ik uit ons dak gaan dan roept ze ons tot de ore. Dit is echt dapper van haar, ze is vijf maar durft ons te zeggen dat er ook goede mensen zijn die wel het beste met ons voor hebben. Je weet hoe gemeen Soraya kan zijn maar toch staat ze daar als een trooper Soraya een lesje te leren. Het ontroert me en het grappige is dat Soraya het van haar aanneemt. Ze houdt heel erg veel van Parel.’

‘Ja, Parel is een schatje. Koester haar ze brengt balans in jou!’

‘Ja, als ik die kleine niet had dan was ik, vrees ik, geen leuk persoon geworden. Dan waren wantrouwen en woede mijn meesters geweest…’