Samen met Parel de Franse taal leren

je suisparel

Ik ook altijd met mijn goede voornemens. Mooi verhaal dat ik Frans wil leren spreken. Maar hoe ga ik dat in vredesnaam aanpakken…..? Toen ik het schreef wist ik dat dit een hele grote uitdaging zou gaan worden. In het volgende blog wil ik vertellen over hoe leren mij tot nu toe altijd is afgegaan. Ik ben, toen ik op vijfjarige leeftijd naar Nederland kwam, naar het speciaal onderwijs gegaan. Op school zagen de leraren al snel dat ik een hele hele grote leerachterstand had door alles wat ik had meegemaakt. Van mijn schoolperiode in het kindertehuis weet ik niet veel meer. Het enige wat ik nog weet is dat ik al heel jong 4 talen vloeiend sprak. Nederlands, Engels, Hindi en Sranan tongo. Dit heeft me altijd op de been gehouden, ik wist dus dat er niets mis was met mijn hersens. Ik baal er wel van dat ik nu helaas geen Hindi en Sranang tongo meer spreek, dit omdat ik bij Nederlandse mensen ben gaan wonen en ze niet meer sprak met mijn omgeving. Maar tja, leren ging heel moeizaam. Achteraf gezien is dat ook niet zo heel vreemd geweest. Ik stond strak van de PTSS en als je in standje ‘overleven’ staat dan zijn de tafels wel het laatste waar je aan denkt.

Ik vond het zeer pijnlijk om terug te lezen in mijn dossier van Jeugdzorg dat ik als tienjarig kind op groep 3 niveau zat wat leren betreft. Normaal zit een kind van deze leeftijd in groep 5. Ik was onrustig in de klas en kon me heel moeilijk concentreren op mijn werkjes. Vooral rekenen en schrijven gingen moeizaam. Toch las ik steeds terug dat ik heel creatief was. Als kind al schreef ik met mijn hart. Ik hield ook veel van lezen. Weet niet of jullie de kippenvel boekenreeks kennen. Ik verslond ze! Ik vroeg ze altijd voor mijn verjaardag en voor sinterklaas. En als ik ze allemaal gelezen had dan ging ik er zelf maar een schrijven.

De leraren zagen ook dat ik heel goed verbanden kon leggen en logisch kon beredeneren.  Ze hebben toen een plan gemaakt om een hele grote inhaalslag te maken. Ik kreeg extra werkjes maar ik werkte er steeds maar heel even aan, globaal 20 minuten. Dan kreeg ik de ruimte om even wat anders te gaan doen of als een malle over het schoolplein te rennen om mijn energie even kwijt te kunnen en mijn gedachten op wat anders te zetten. Ik wist altijd dat ik ‘anders’ leerde. Ik voelde weerstand bij ‘regeltjes’ ik moest ontdekken hoe ik het beste kon leren. Ik ben heel erg trots dat ik op mijn 16de mijn MAVO diploma heb kunnen halen. In 6 jaar tijd ben ik van de basisschool groep 3 niveau naar middelbare school MAVO niveau gegaan, dat is nog eens een een inhaalslag!

  • 10 jaar, niveau 3 basisschool
  • 12 jaar, basisschool afgerond
  • 13, 14 jaar, voortgezet speciaal onderwijs (VSO)
  • 15 jaar, op het regulier voortgezet onderwijs mijn VBO diploma behaald
  • 16 jaar, tijdens een vervolgtraject van een jaar mijn MAVO diploma behaald
  • 31, jaar Medewerker maatschappelijke zorg opleiding MBO 4 afgerond

Dit was voor mij een bevestiging dat er niets mis was met de grijze massa in mijn hoofd. Toch merkte ik, toen ik op 27 jarige leeftijd weer aan een opleiding begon, dat ik door mijn PTSS dingen soms moeilijk kan onthouden. Rijtjes stampen lukte me niet, ik merkte dat ik er heel erg gefrustreerd door raakte en mezelf weer ‘dom’ ging voelen.

Ik vroeg me af hoe het mijn vriendinnen van vroeger was afgegaan. Bij hen allemaal las ik eigenlijk hetzelfde. Op de basisschool wat opstart problemen maar later toch weer op het gewenste niveau gekomen, voor zichzelf. En het beroep kunnen doen die zij leuk vonden.

Wat is intelligentie, hoe meet je het en waar van is het afhankelijk?

Dit zijn wel boeiende vragen om over na te denken vond ik. Ik ga er nog wat meer onderzoek naar doen en in de toekomst een blog over schrijven over dit onderwerp.

Mijn uitdaging voor nu…..32 jaar en even een nieuwe taal leren, hoe ga ik dat doen? Als volwassene is het heel lastig om een nieuwe taal te leren, bij kinderen gaat dit ze een stuk makkelijker af. Toen kwam Parel met een geniale opmerking.

‘Rabia…. ik ben een kind….’ zei ze.

In Parijs merkte ik al dat zij gesprekken al behoorlijk goed kon volgen. Ik hoorde haar constant borden lezen en mensen napraten. Het lukte haar veel sneller om verbanden te leggen en woordjes te onthouden. Ik was echt verbaasd. We kijken nu af en toe samen Franse Dora en ze wilde het liedje van ‘Frozen’ in het Frans leren zingen. Het kostte haar 1 weekend…. 50 keer het zelfde nummer luisteren pffff, en toen kende ze de tekst (ik moet nog wel mee lezen) Ook merkte ik dat Parel van de rijtjes die ik moest leren liedjes en gedichtjes ging maken. Deze week ga ik overal in huis post-its plakken en dan gaan we gewoon saampjes deze prachtige taal leren. Gewoon omdat we het leuk vinden.

Mijn tip: Koester het kind in jezelf, want je kan er nog veel van leren!