De laatste loodjes

Rabia-pearl-Laatste-loodjes

 In het volgende blog wil ik vertellen over mijn huidige bezigheden. Zoals ik in mijn eerste blog schreef ben ik afgestudeerd als medewerker maatschappelijke zorg. Ik kreeg vaak de vraag van mensen wat ik nu uitspook en wat dan mijn missie is en waar ik naar toe werk. In de blogs van: ‘Maxi Linder en Billie Holiday’ schreef ik hoe deze vrouwen ondanks hun grote rugzak vorm aan hun leven hebben gegeven. Hoe ga ik met mijn grote rugzak vorm geven aan mijn leven. Hoe zie ik mijn succes precies voor me?

Tijdens mijn opleiding heb ik het vooral emotioneel heel zwaar gehad. Door alles wat er is gebeurd vind ik het nog heel moeilijk om met een mannelijke leidinggevende samen te werken. Ik kwam mezelf flink tegen want als ik niet ga leren hiermee om te gaan heb ik een hele grote uitdaging aangezien de helft van de wereld bevolkt is met mannen.

De belangrijkste les was volgens mij dat ik geen volger ben. Ik heb tijdens al mijn avonturen heel sterk een eigen visie, methodiek en missie ontwikkeld. Ik heb heel goed in mijn hoofd hoe ik wel en vooral niet wil werken. Wat ik wel kan en wat mijn leerpunten zijn. Na het behalen van mijn diploma heb ik 2 maanden geslapen. Ik kwam alleen mijn bed uit voor afspraken waar ik echt heen moest. Ik was gewoon op.

  • Wat had ik nodig?
  • Hoe gaat een liefdevol persoon met zichzelf om in een dergelijke situatie?
  • Wat moet ik nog leren/weten?

Het eerste wat bij me opkwam was:

1- Alleen nog maar dingen doen die IK leuk vind.

2- Therapie om Parel en Soraya te leren kennen.

3- Weer een veilige plek hebben om te wonen

4- Uitvogelen hoe ik mijn eigen baan kan creëren (schrijven, traumaverwerking coach zijn, workshops en lezingen geven)

Ik zat al in therapie maar dit sloot helaas niet aan bij wat ik nodig had. Ik ben toen opgegeven voor een meer specialistische behandeling.

  • 1 keer in de week individuele gesprekken
  • 1 keer in de week schema therapie (hier ga ik nog over schrijven in een ander blog)

Ik had qua verwerking zelf al heel veel gedaan. Nu ging ik aan de slag met de laatste loodjes. Het misbruik, Soraya en Parel leren kennen en leren ze effectief in te kunnen zetten. Ik keek er naar uit maar besefte me ook heel goed dat de laatste loodjes het zwaarste zijn!

Oke, ik was afgestudeerd in therapie en kon nog niet werken. Toch wilde ik niet thuis gaan zitten. Ik wilde mijn steentje bijdragen aan de maatschappij op een manier die voor mij haalbaar was en is. Ik besloot vrijwilligers werk te gaan doen bij een leuke stichting voor dakloze mensen met psychische problematiek. Omdat ik zelf hulpverlener ben wilde ik qua werk, werk hetgeen doen waarbij ik gebruik kon maken van mijn studie en wat ik geleerd heb. Ik mocht binnen de stichting, 2 dagen per week,  Sova training (Sociale vaardigheid training) gaan geven. Mijn leidinggevende (een vrouw) liet me helemaal vrij wat aanpak betreft. Ze zei: “Rabia ik heb een stichting, ga jij hier maar flink oefenen in het trainen en het begeleiden van mensen!” Ik mocht de onderwerpen bepalen en zelf de trainingen schrijven. Dit deed me erg goed en ik kon mezelf er helemaal in kwijt. Als ik geen Sova geef voer ik begeleidingsgesprekjes en ondersteun in de mensen in het activiteiten centrum.

Me ontwikkelen als hulpverlener. Dit was al deel 1 die ik aan het realiseren was!

Het volgende deel was dat ik mijn eigen baan wilde creëren. Bij mijn stages heb ik zo veel wanbeleid gezien dat ik er behoorlijk klaar mee was om voor een baas te werken. Honden hebben een baas….ik niet! Ik begon met het schrijven van een ondernemingsplan. Dit was een hele grote uitdaging omdat ik er 0,0% verstand van had. Ik had geen idee wat het precies was en wat er precies in stond. Hier heb ik veel onderzoek naar moeten doen. Toch heb ik een begin kunnen maken en mijn visie helemaal kunnen uitwerken. Ik heb flink gezocht naar startende ondernemers bijeenkomsten, dit omdat ik wilde leren wat ik moest doen en leren om ondernemer te worden. Zo kwam ik bij een afdeling van de gemeente terecht, ik scheet hem 10 kleuren om mijn plan te laten zien. Nadat de trainer mijn plan had gelezen keek hij me aan en zei dat ik nog veel moest leren maar dat hij er zeker potentie in zag en hij me graag verder wilde helpen als ik klaar was met de laatste loodjes van therapie. Ik was zo blij!

Het volgende avontuur kan ik nu soms nog steeds niet bevatten. Ik kwam heel toevallig in contact met de eigenaar van Go-Enterprise. We raakten aan de praat en hij vroeg me wat ik deed. Ik voelde schaamte opkomen en de neiging om het gesprek oppervlakkig te houden en meteen een vraag terug te stellen zodat ik mijn vraag niet hoefde te beantwoorden. Aan de manier waarop hij me aankeek wist ik dat ik hem niet kon foppen. Ik zei toen eerlijk dat ik in therapie was en dat werken niet helemaal lukte omdat ik veel heb meegemaakt.

‘Kijk mijn docu maar als je meer wil weten’ zei ik.

Nadat hij mijn documentaire van Vals plat had gezien zei hij: ‘Jij hebt een heel mooi verhaal, weet je hoeveel mensen je zou kunnen aanmoedigen! Het enige probleem is dat niemand weet wie je bent en wat je verhaal is…Ik ga je helpen, je gaat bloggen!

Soraya kwam meteen in protest natuurlijk! Toch nam ik een leap of faith.

Nu 3 maanden later heb ik een blog op mijn eigen website die, dankzij Google translate, in 68 landen word gelezen en ik heb bijna 5.000 pageviews! Ik ben me toe gaan wijden aan het bloggen.

Ik ben soms bang, waar gaat dit avontuur heen… Ik met m’n grote mond ook altijd…

Het enige wat ik weet is dat ik Parel heb beloofd 1.000.000 kinderen (mensen) over haar verhaal te vertellen. Ik vroeg haar een nummer te kiezen en ze vond een miljoen wel veel klinken.  Dat al deze kinderen weten dat hoe groot hun rugzakje ook is, hoeveel trauma’s ze ook hebben. Ook zij kunnen succesvol en vooral gelukkig worden!