Soraya

Soraya

LET OP! Soraya kan grofgebekt uit de hoek komen.

Ik ben Soraya. Ik ben 22 jaar en loop ook al weer een aantal jaar mee met Rabia Pearl. Net als Parel ben ik ook voortgekomen uit een trauma en ook mijn functie was om Rabia Pearl te beschermen tegen de destructieve shit waar ze zich keer op keer in begaf. Bij mij was het geen misbruik maar zeer ernstige seksuele intimidatie in het leger. Hierdoor was haar eigenwaarde naar de klote en dacht ze dat ze goed was voor niets anders dan seks. Ze kwam in een hele zware depressie en kon niet meer functioneren als militair. Niemand van haar collega’s vroeg zich ook maar 1 seconde af wat er met de eens zo vrolijke korporaal was gebeurd. Wel konden ze bedenken dat het niet slim was om haar nog met een geladen wapen te laten lopen.

Dus als je je vies voelt en een slet wie trek je aan? Juist, pooiers. En die kwam ze later ook tegen waardoor ze in Amsterdam achter het raam belandde.  Tijdens haar prostitutie tijd zat ik voornamelijk achter het stuur, ik kon de knop beter op 0 zetten. Als Rabia Pearl gaat nadenken hoe ze dat ooit heeft kunnen doen dan breekt ze. Rabia en Parel willen liefde en aandacht dat ga je echter niet daar vinden, ook al had haar pooier dat beloofd. Ik heb er maar het beste van gemaakt. Vraag alleen niet welke tol dat van Rabia Pearl heeft geëist.

Ik ben heel lang boos op haar geweest dat ze tijdens het misbruik en in het leger niet voor zichzelf is opgekomen. Ik weet dat ze een kind was, ik weet dat ze er niets aan kon doen en ik weet dat ze hierdoor niet goed geleerd heeft om voor zichzelf op te komen en grenzen aan te geven. Het breekt gewoon keer op keer mijn hart om te zien dat ze steeds dezelfde fout maakt en in dezelfde praatjes trapt. En waarom?! Ze is zo lief en wil compassie tonen voor haar mede mens. Wat een bullshit is dat! Ze laat eerder anderen haar pijn doen dan dat zij anderen pijn doet. Ze lijkt moeder fucking Theresa wel.

Rabia betekent in het Spaans “Woede”, deze naam past perfect bij haar! Dit vindt ze niet leuk om toe te geven dus houdt ze het bij de Arabische “Lente” wat ook wel bij haar pas. Ze is een zonnestraaltje en bijna altijd vrolijk. Mijn probleem is dat ze haar woede, mij dus, niet moet ontkennen. Ze heeft alle reden om pist te zijn!

Als ik de gelegenheid neem om voor haar op te komen dan slaan de stoppen door en nee, ik kan mijn woede niet doseren omdat het te hoog is opgelopen. Rabia Pearl probeert dit uit alle macht te onderdrukken met vaak migraine als gevolg.

Gelukkig is ze ook gaan leren om naar mij te luisteren en ik naar haar. Ik geef toe dat ik soms onredelijk ben en dat ik niet altijd naar de situatie kijk. Het is een gevoel dat ik al eerder in haar leven heb gevoeld en die lijkt op de situatie die zich voordoet vanuit daar reageer ik. Rabia Pearl heeft geleerd, indien nodig, met me in gesprek te gaan en me te vragen wat er aan de hand is.

Als Rabia Pearl blogs schrijft wil ze rond de 500 woorden, ik zie onder aan het scherm dat ik daar nog niet ben. Parel heeft ook al een heel lul verhaal geschreven (uitslovers) Ik geef je 1 voorbeeld en dan ben ik er klaar mee.

Ik wil niet graag dat ze in de supermarkt in de rij gaat staan bij een mannelijke kassière, het idee dat een man geld in mijn hand legt vind ik klote. Ik krijg er een herbeleving van.  Rabia Pearl weet dat het maar wisselgeld is maar zo voelt het niet voor mij. Ik ga dan in haar hoofd net zo lang rel schoppen tot ze naar een andere kassa gaat.

Ik vind het lastig om onze angsten recht in de ogen te kijken, het is zo heftig, het is zo pijnlijk en ik wil me geen slachtoffer voelen. Ik bedoel, ik ben een alter en ik wil dat ze veilig is. Toch doet het me goed als ze me terecht wijst (Ze komt dan voor zichzelf op. Zo krijg ik respect voor haar) en zegt:

“Kom Soraay, laten we vandaag eens iets gaan doen wat we eng vinden, ik ben bij je”