Parel mijn alter

foto blog 2

Ik wil je vertellen wat een alter is en hoe ze vaak ontstaan en wat de functie is van hun bestaan. Ik heb niet de diagnose dat ik een meervoudige persoonlijkheid (MPS) heb omdat ik er door de jaren heel heel goed mee heb leren omgaan. Als 31 jarige vrouw weet ik heel goed dat Parel en Soraya niet echt bestaan, echter als kind zijnde was Parel wel een deel van mijn realiteit. Parel heeft mijn misbruik en verwaarlozing dragelijk gemaakt. Ik zal je uitleggen hoe dit in z’n werking is gegaan. Van Soraya leg ik het uit in een ander blog.

Nogmaals wil ik benadrukken dat ik geen psycholoog ben en dat ik geheel schrijf vanuit mijn eigen beleving en van wat ik heb geleerd door veel te lezen over dit onderwerp en gesprekken met mijn psycholoog.

Parel en Soraya zijn een alter van mij, wat houdt dit precies in?

Wat is een ‘alter’ precies?

Een alter is een of meerdere verzonnen persoon(en) die je zelf gecreëerd hebt in je hoofd. Vaak gaat een alter achter het stuur zitten als jij je in een onveilige situatie begeeft.

Een alter kan echt een hele andere persoonlijkheid zijn. Er zijn mensen die niet meer weten wat er met ze gebeurd is of wat ze hebben gedaan als hun alter het overgenomen had. Dit kan heel beangstigend zijn.

Ik hou het even bij mijn situatie omdat ik niet genoeg kennis heb of onderzoek heb gedaan naar hoe anderen hun dissociatie ervaren. 

Wat is een ‘trauma’ precies?

  • Een trauma is geestelijk, fysiek, zintuigelijk of verbaal ervaren letsel die een zodanig grote impact hebben op een persoon dat hij/zij belemmerd wordt in zijn/haar functioneren.

Iedereen reageert weer anders op een trauma en wat voor de een traumatiserend is hoeft dat niet te zijn bij een ander. ‘Draagkracht’ en ‘ Karakter’ de een kan meer hebben dan de ander.

Bij het ervaren van een trauma zijn er, naar mijn idee, 4 manieren waarop een persoon kan reageren:

  • Fight, je neemt actie door je te verzetten (vechten) tegen de situatie
  • Flight, je vlucht, indien mogelijk, weg van de onveilige situatie
  • Freeze, je verstijft maakt helder mee wat er om je heen gebeurd maar kan niets doen
  • Dissociatie, je lichaam en geest splitsen zodat je geest het trauma of de onveilige situatie niet zelf bewust mee zal maken. 

Dissociatie is een afweermechanisme van het lichaam. Het gevaar wat je ervaarde was zo traumatisch of deed zo veel pijn dat de geest, de authentieke jij, in veiligheid wil brengen. Je lichaam is fysiek nog aanwezig maar je geest is in veiligheid gebracht ergens in je hoofd.

Tibetaanse monniken en yogi’s zijn meesters in dissociatie, zij hebben geleerd om het lichaam en de ziel te splitsen. Door dit te doen waren ze in staat om bijvoorbeeld over hete kooltjes te lopen of zo diep in trance te gaan bij het mediteren dat het bijna leek alsof ze dood waren.

Maar ja, voor hoe lang houd je dit vol? Hoe lang lukt het je om je pijn en je trauma’s te onderdrukken? Vroeg of laat wil je trauma eruit. Je trauma wil erkenning. Je trauma wil gehoord of gezien worden. Je trauma wil geheeld worden.

Hoe zit het bij mij?

Nadat ik, op 31 jarige leeftijd, mijn dossier bij jeugdzorg heb opgevraagd bleek dat ik tussen mijn geboorte en vijfde jaar seksueel misbruikt ben en dat ik te maken had met zeer ernstige sociaal affectieve verwaarlozing. Ik vond het heel pijnlijk om hier na zoveel jaar alsnog achter te komen. Vooral omdat ik nu zelf hulpverlener ben en met signaleringskaarten werk. Alles aan mijn gedrag van vroeger wees in de richting van misbruik. Ik was een kind dat niet meer wist wat ze met zichzelf aan moest.  Ik vind dat Jeugdzorg en mijn opvoeders hier nooit adequaat op gehandeld hebben.  Sociaal affectieve verwaarlozing ontwikkelt zich als een kind niet tegemoet wordt gekomen in zijn/haar levensbehoeftes.

Bijvoorbeeld:

  • Een baby huilt maar er komt niemand om hem/haar te troosten
  • Een baby krijgt niet op tijd eten of drinken
  • Een baby krijgt niet voldoende knuffels. Er zijn heel veel onderzoeken gedaan en het blijkt dat een kind kan komen te overlijden als het in de eerste 5 jaar niet aangeraakt word.
  • Een baby ervaart geen emoties van de ouders of omgeving. Als je naar een baby lacht of gekke gezichten maakt dan heeft dat invloed op de ontwikkeling. Maar als de ouder altijd emotieloos is en een ‘blanco’ gezichtsuitdrukking heeft dan heeft dit ook invloed op de ontwikkeling van het kind. (wat mijn pech was is dat mijn moeder schizofrenie had/heeft. Vaak hebben mensen met schizofrenie een emotieloze uitdrukking en bewegen ze stijf en houterig (katatone stoornis) dit is bij mijn moeder heel erg van toepassing.

Omdat ik hier in zeer ernstige mate mee te maken heb gehad heeft mijn brein als het ware een truckje bedacht zodat ik kon overleven. Namelijk Parel en tijdens de prostitutie Soraya. Zo was ik in mijn hoofd niet meer alleen en als er iets ergs gebeurde dan namen zij mijn bewustzijn over. Ik (Rabia Pearl) weet namelijk niets meer van mijn geboorte tot mijn 5de jaar.

Vaak heb ik tegen mijn psycholoog gezegd dat mijn jeugd ‘niet echt’ was. Tot mijn 26ste snapte ik niet waarom ik dit zei. Toen heb ik samen met de psycholoog flink wat zelfreflectie verricht. De hoofdvraag was: ‘Wanneer voel ik me niet mezelf?’

  • Als ik schrijf (met een pen of potlood, niet achter de pc)
  • Als ik bij kinderen ben
  • Als ik bij een hindoestaanse man in de buurt ben (hem ruik of erover droom)

(ik hou het even bij de analyse van deze 3)

ALTIJD voelde ik een onverklaarbare onrust in mijn lichaam. Na veel nadenken ontdekte ik dat ik voor een rechtshandige heel veel met links deed. Eten, roken, dingen aanpakken, voetballen, vaak de muis op mijn pc bedienen met links etc.

Toen realiseerde ik me, nadat ik haar had gevonden, dat Parel linkshandig is. Schrijven met rechts voelde onnatuurlijk. In het dossier van jeugdzorg viel het me al op dat de docenten op school vaak zagen dat ik moeite had met schrijven en onrustig en niet stabiel te werk ging.

Parel vindt het heerlijk om met andere kinderen te spelen. Ik heb 5 oppas kinderen. Alle 5 zijn ze gek op mij en waarom? Ze vinden het geweldig als ik (vrouw van 31 jaar haha) naar de toren van de glijbaan ren en naar ze roep: ‘Heee, sloompies zullen we doen wie het eerste boven is?’

(Soraya: ‘Rabia Pearl is wel eens uit haar broek gescheurd toen ze de glijbaantoren in klom of op een trampoline stond te springen, te grappig maar wel leuk voor Parel’)

Al mijn hele leven heb ik regelmatig nachtmerries over een klein meisje dat seksueel misbruikt word. Ik zag haar gezicht (mijn gezicht van toen ik 5 was) maar ik zag nooit het gezicht van de misbruiker. Alleen dat hij bruin was en ik herinnerde mij zijn geur.

Er vielen zo veel puzzelstukjes op z’n plaats, eindelijk kon ik Parel begrijpen en haar aandacht geven. Ik heb een zacht dekentje voor haar gekocht voor als ze zich bang of verdrietig voelt. Parel heeft een beren knuffeltje van een lieve vriendin gehad, als ze een knuffel wil dan kan ze haar knuffeltje vasthouden. Ik heb een kleurboek met potloden en stiften voor haar gekocht, die ze helemaal zelf mag inkleuren met links. In het begin vond ze het nog eng maar het was aan mij de taak haar zelfvertrouwen op te krikken. Ik ging steeds vaker met links schrijven en klusjes in huis ook met links doen. Ik bedoel, tja, welk kind vind stofzuigen en de afwas doen nou niet leuk!

Ik merkte echt dat haar zelfvertrouwen groeide en dat ik meer rust in mijn lichaam ervaarde. Door Parel te erkennen en haar te betrekken bij mijn leven voelde ze zich serieus genomen. Natuurlijk voel ik me soms Silly, ik beb 31 jaar en slaap nog of eigenlijk weer met een dekentje. Maar ik weet ook dat het even niet om mij gaat, dit doe ik alleen voor haar. Ze is in haar leven zo veel tekort gekomen, ze heeft zo veel liefde moeten missen. Ik neem graag de taak op me om haar dit alsnog te geven.

In de droom kon ik eindelijk zeggen tegen Parel dat ik naar haar toen kwam en haar kwam redden. In het dagelijkse leven kon ik eindelijk tegen haar zeggen dat niet alle bruine meneren eng zijn. Ik kan haar eindelijk gerust stellen!

Er is nog heel veel waar ik met haar aan moet werken. We zijn er nog lang niet maar het begin is er. Parel, mijn trauma, weet nu dat ik haar serieus neem en gehoord heb.

Toch respecteer ik haar wantrouwen, ik leer daar ook van, en zullen mannen eerst mijn en vooral het vertrouwen van Parel moeten verdienen. Als Parel ‘nee’ zegt dan is het ‘nee’.

Ik heb haar beloofd dat niemand haar ooit nog pijn zal doen…